شمارهٔ ۱۶۹

هوش مصنوعی: موهای تو بویی شبیه به خوشبوکننده گران‌بها دارد و لبانت به نرمی و شیرینی شکر می‌مانند.

هوش مصنوعی: با ما مثل گذشته رفتار نکن، زیرا اینک دل تو تغییر کرده و جلوه ی دیگری پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر شوق، نامه وصال را مثل یک کودک بارها خوانده و دوباره شروع کرده است.

هوش مصنوعی: سرو برای خود در روزهای جوانی، چگونگی نوحه‌خوانی را از صنوبر آموخته است.

هوش مصنوعی: آیینه نشان می‌دهد که چطور می‌تواند از واقعیت‌های جهان اعتبار و آبرو بخواهد، با وجود اینکه تجربه‌ای از زندگی سکندر را داشته و باید عبرت بگیرد.

هوش مصنوعی: بر من ترحم می‌شود نه بر گل، چرا که من عمر خود را بی‌دلیل به هدر داده‌ام و او در عوض زندگی‌اش را ارزشمند و پر از زیبایی سپری کرده است.

هوش مصنوعی: این محیط تنها به خاطر نارضایتی خود از موج‌ها نیست؛ بلکه هر قطره آب هم یک نکته یا پیام خاصی را در خود دارد که به آن اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: آنها نسبتی دارند که آسمان، دختر ناهید را به تاک داده و خودش دختر دیگری را گرفته است.

هوش مصنوعی: واعظ به خاطر عشق و علاقه‌اش به منبر و سخنرانی، درونش سنگینی و اضطراب دارد و قلبش مثل دانه‌های بار صنوبر فشرده و محصور شده است.

هوش مصنوعی: خدایا، چه گل زیبایی از نامه ما شکفته است که حالا نسیم صبح با دل‌تنگی و کبوتر افسرده‌ای روبرو شده است.

هوش مصنوعی: هر تار موی او مانند سربازانی که در محاصره هستند، به سمتی منحرف شده است و در اطراف چهره‌اش پراکنده شده‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نتوانسته به سرای وصال دست یابد، تنها با بیهوده زدن چند حلقه بر در، راهی را نپیموده است.

هوش مصنوعی: دوباره به خاطر زیبایی چهره‌ای، سلیم مانند شمعی که سوخته، از نو شروع به سوختن کرده است.