شمارهٔ ۷۹۰

هوش مصنوعی: از تنهایی، مانند پرنده‌ای که در قفس بگندد، رازهایم را با جام مشروب در میان می‌گذارم؛ گاهی با شمعی که در جمع روشن است و گاهی با پروانه‌ای که دور آن می‌چرخد.

هوش مصنوعی: در دنیا هیچ‌کس را پیدا نمی‌کنم که به اندازه‌ی تو توانایی تحلیل و درک عمیق داشته باشد. بنابراین، با خودم مانند یک دیوانه صحبت می‌کنم و درباره‌ی احساس تنهایی‌ام سخن می‌گویم.

هوش مصنوعی: من معلم این مدرسه هستم و با بچه‌ها سر و کار دارم. اگر من حرف‌های ساده و کودکانه بزنم، این به معنای کاستی من نیست.

هوش مصنوعی: در تنهایی شب‌های دوری او، خواب به چشمانم نمی‌آید و در کنار سر بستر خود، داستان‌ها را به زبان می‌آورم.

هوش مصنوعی: هر کسی باید به اندازه‌ی ظرفیت خود در عشق تحمل داشته باشد. من به بلبل کاری ندارم و سخن را با پروانه‌ها می‌زنم.

هوش مصنوعی: پس از رسیدن به هدف، مشخص می‌شود که چه چیزی را می‌خواستیم بگوییم؛ در حالی که دیگران در حال سفر به سوی هدف هستند و من این صحبت‌ها را در خانه بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر کسی که از باور خود سخن می‌گوید، تو آن را به نوعی مقدس می‌دانی و به کعبه تشبیه می‌کنی، اما من آن را مانند معبدی پر از بت می‌انگارم.