شمارهٔ ۲۰۶

هوش مصنوعی: خوشا به حال آن آزاده‌ای که به خاطر دلایل خود، از تماشای این باغ چشم می‌پوشد و مانند بادامی که در انتظار می‌ماند، خود را از خواسته‌ها و جذابیت‌های بیرونی دور نگه می‌دارد.

هوش مصنوعی: به دلیل ضعف و ناتوانی، دیگر توانایی تحمل را ندارم و این ناتوانی باعث شده تا دیگران به من تیر اتهام بزنند و زندگی‌ام را آشفته کنند.

هوش مصنوعی: اگرچه از شراب سیراب و سرمستم، اما از حال خمار و کسالت نمی‌توانم یک دم به آرامش بیفتم، مثل جامی که بسته شده باشد.

هوش مصنوعی: ما هیچگاه نتوانستیم مانند یک شکارچی به دام بیافتیم، تا کی می‌توانیم خود را با وجود همه قید و بندها به هر طعمه و دام وابسته نگه داریم؟

هوش مصنوعی: ما چطور می‌توانیم به خوشدلی برسیم، در حالی که آدم پاک‌نفس هرگز نمی‌تواند به سادگی این آرزوهای بی‌پایه را بپذیرد که دیگران به ما نسبت می‌دهند.