شمارهٔ ۷۷۷

هوش مصنوعی: درد و زخم در دل ما جای خود را گرفته‌اند و وقتی می‌خندیم، زخم‌هایمان دوباره باز می‌شوند و زحمت بیشتری به ما می‌دهند.

هوش مصنوعی: جای هیچ زخمی بر بدنم جز زیبایی گل باقی نمانده است، مگر اینکه تیغی دوباره در سینه‌ام زخم جدیدی ایجاد کند.

هوش مصنوعی: هر بار که از دیگری آسیب می‌زنند، لذتی را تجربه می‌کند و هر زخم من به‌نوعی بالاتر از زخم‌های دیگر است.

هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر حال بد من گریه کند، برای دردها و زخم‌های من کم است؛ چون دل من از خنده‌های بی‌مورد و نابه‌جا، پر از غصه و غم است.

هوش مصنوعی: درد ما هیچ دوایی نمی‌شناسد و از خجالت، مرهمی که بر روی زخم‌هایمان می‌گذاریم، به خاطر بی‌نیازی از درمان، به آب تبدیل شده است.