شمارهٔ ۷۸۲

هوش مصنوعی: خوشحالم که چهره‌اش را می‌بینم و از نگرانی‌ها و اضطراب‌های خودم رهایی می‌یابم. مانند آبی که به آرامی از خود دور می‌شود، به سمت آن سرو زیبا می‌روم و با آرامش به او می‌نگرم.

هوش مصنوعی: با او شبی را سپری کرده‌ام، پس تعجبی ندارد که وقتی یاد آن چشم به ذهنم بیفتد و به جام نگاه کنم، همچون حبابی از خودم جدا شوم و از واقعیت دور شوم.

هوش مصنوعی: من او را در خواب دیده‌ام و به خاطر شوقی که دارم، هر ساعتی که می‌گذرد، آرزو می‌کنم که بر بستر افکنم و از خودم دور شوم.

هوش مصنوعی: تا کی باید در این مکان شکار به امید صید بمانم؟ هر بار که تیری می‌اندازم، مثل یک ستاره دنباله‌دار از خودم دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: در آتش عشق معشوقان، دل خود را با حسرت سوزاندم. حالا هر جا بوی کباب به مشامم می‌رسد، به یاد آن آتش دل، به سمت آن می‌روم.

هوش مصنوعی: از شوق موهای مشکی و زیبا در باغ و بستان، وقتی شاخ سنبله را می‌بینم که در حال تاب خوردن است، احساس می‌کنم که از خود بی‌خود می‌شوم.