شمارهٔ ۴۲۷

هوش مصنوعی: روزگار به قدری از عشق تو مرا دور کرده که آن اشکی که از چشمانم ریخته، یادآور زیبایی و پاکی توست.

هوش مصنوعی: وقتی صبح درخشان از خانه بیرون آمد، نور خورشید حجاب چهره‌اش را کنار زد و همه جا را روشن کرد.

هوش مصنوعی: حسن، با خودپسندی و زیبایی‌اش، همچون شمشیری که زخم می‌زند، باعث شد که سر بزرگ و بلند منصور در حالت جنون و آشفتگی قرار گیرد.

هوش مصنوعی: تو به اندازه‌ای توانمندی و قدرت داری که اگر بخواهی می‌توانی هر چقدر که می‌خواهی بر روی کمر یک مورچه سنگینی کنی، درست مانند سلیمان که بر همه چیز تسلط داشت.

هوش مصنوعی: در شب، زمانی که دلم ناله‌ای از سر اندوه سر می‌دهد، آتش شوق و هیجان مانند شعله‌ای در دل من شعله‌ور می‌شود، درست مثل آتش سوزانی که در کندوی زنبورها ایجاد می‌کند.