شمارهٔ ۲۶۱

هوش مصنوعی: امشب که بخت من به سمت مجلس تو می‌رود، بدنم مانند شمع تنها برای نگاه تو آماده است.

هوش مصنوعی: بی‌ابروی او، که من را در شب عید ناراحت کرده، در چشمانم مانند هلال ماه است که پر از تیرگی و سیاهی شده است.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که از دیگران دریافت می‌کنم، لطافت و نرمی خودم است. آینه وجودم نشان‌دهنده شخصیت من است و موم، به عنوان یک پشتوانه، از من حمایت می‌کند.

هوش مصنوعی: جایی که یک درویش بتواند با یک ندا و آه خود آتش به جان جهان بیاندازد، باید دانست که او دشمن شاه محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که من به آرامش رسیده‌ام، نیازی به کسی ندارم. همان‌طور که شمع برای خود نورانی است، گل هم تنها در اطراف من زیباست و دیگران به فکر من نیستند.