شمارهٔ ۱۷۹

هوش مصنوعی: ما از آن خاکیم و غبار ما مثل آب جواهر است. ما مانند درخت نخل هستیم و خزان ما شبیه به بهار عطر خوش عطر است.

هوش مصنوعی: به خاطر کینه‌ای که از ما هست، آسمان هم تاریک شده است. ستاره‌ ما، ما را که بدبخت هستیم، به مانند تخم یک نیلوفر به حساب می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای دوست هم‌نشین، از حال من در سرزمین هند سؤال نکن، چرا که موهای سرم در حالتی آشفته و گرفتار همانند دودی که از آتش برمی‌خیزد، پراکنده و بی‌نظم است.

هوش مصنوعی: کاش احتیاجی به کسی داشتم که شبیه خودم باشد، ای کاش آن کسی که واقعاً می‌فهمد و درک می‌کند، در شرایطی بود که کارش با من و احساسات من ارتباط داشته باشد.

هوش مصنوعی: تن من پوشیده از پیراهنی است که نشانه ی سوگ و اندوه است؛ نه تنها دستانم به رنگ آبی نیل درآمده، بلکه رنگ فیروزه‌ای انگشتر نیز بر آن تأثیر گذاشته است.

هوش مصنوعی: کسی چقدر می‌تواند آواز ناخوشایند دیگری را بشنود، وقتی که صدای این مجلس به‌گونه‌ای است که مانند صدای خر تنبور می‌نوازد.

هوش مصنوعی: در هند، گرد و دودی وجود دارد، اما وضعیت این منطقه در صبح و شب از آن گرد و دود بدتر است.

هوش مصنوعی: بی‌نیازان به خاطر درون قوی خود، حرف‌هایی زیبا و دلنشین می‌زنند، اما افرادی که به چیزهایی نیاز دارند، مانند خاکی هستند که با وجود بی‌مقداری، همچنان انتظار چیزهای ارزشمند و گرانبها را دارند.

هوش مصنوعی: عقل انسان سبب هر گونه ناراحتی می‌شود، چون زمانی که زمین بلرزد، کودک فکر می‌کند که شاید مادرش در حال تکان دادن گهواره‌اش است.

هوش مصنوعی: حوری که در زیبایی و جذابیت بی‌نظیر است، برای زاهدان ارزش چندانی ندارد. شکارچی بیشتر به دنبال طاووس نر است، زیرا زیبایی آن برایش جذاب‌تر است.

هوش مصنوعی: جز خواب‌های آشفته و بی‌معنی، نصیب مردی طماع چیزی نیست، حتی اگر بالش از طلا باشد، باز هم مانند مار است.

هوش مصنوعی: اگر قمری در چمن شکایت نکند، دلیلش این است که به خاطر زیبایی و الگوی ظاهری تو، سرو در حالتی از شرم مخفی شده و همچون سایه پیغمبر در پس تو قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: این ویرانه تحت تلاش و اراده ما احیا می‌شود. دست‌های ما همچون جلد یک کتاب، آسمان‌ها را در بر می‌گیرند.