شمارهٔ ۳۷۰

هوش مصنوعی: تو زیبایی را مانند یک تابلو برفراز قرار داده‌ای و ابروی بلندت همچون قوسی، دستان جهانی را با دو گیسوی بلندت به بند کشیده است.

هوش مصنوعی: اگر جذب فضای خراباتی شوم، مانند کبوترانی که از بلندی به کعبه پرواز می‌کنند، با شوق و عشق می‌زنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از زلف او سخن بگویی، نیازی به نام بردن نیست، ای دل! خود او به اندازه‌ای زیبا و جذاب است که بی‌نیاز از توصیف است.

هوش مصنوعی: همت و تلاش من مرا از رسیدن به آرزوهای زندگی بازداشته است. انگار قدرت و اراده‌ام در برابر عظمت مشکلات کوتاه آمده و من در دام این مشکلات گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: آدم‌های خوب و راست‌گو به راحتی موفق نمی‌شوند و برای رسیدن به خواسته‌هایشان باید سخت تلاش کنند. در حالی که مثل آب جاری که به سادگی از مسیر خود عبور می‌کند، مشکلی برای او وجود ندارد.