شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: اشعار حاکی از آن است که عشق مانند دستانی قدرتمند، زنجیرهای درد و غم را به شدت محکم کرده است. شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که شعله‌اش به تنهایی بر استخوان‌هایش می‌سوزد و درد را بیشتر می‌کند. این بیان نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و رنج ناشی از عشق است.

هوش مصنوعی: اگر گل آتشین ما را نسوزاند، پس این دود از کجا در خانه شما پدید آمده است؟

هوش مصنوعی: نگاه تو به قلب من تاثیر عمیقی می‌گذارد و مثل کبابی است که در آتش می‌پزد. حالا من منتظر هستم ببینم دست کدامین بی‌چاره‌ای در این ماجرا گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: همچون لعل که از دل سنگ بیرون می‌آید، گوهری ارزشمند از پیوند و محبت به وجود می‌آید. صدای این گوهر همانند صدای پژواک در کوه است که از آنجا به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: هرچه در زمین وجود داشت، به دست سرنوشت نابود شد، اما اکنون دود آه من به آسمان می‌رود و پراکنده می‌شود.