شمارهٔ ۸۸۴

هوش مصنوعی: با عشق و قدرتی که دارم، به جنگ و نبرد می‌روم. سلاح او به حدی قوی است که حتی توانسته است مرا به زمین بزند.

هوش مصنوعی: وقتی که مثل یک سرو خوش قامت به سمت مسجد می‌رود تا نماز بخواند، اما در واقع می‌نوشد و از دهانش مانند غنچه عطر و بوی خوش می‌تراود.

هوش مصنوعی: اگر برای درمان بیماری چشمش تعویذی بنویسند، زیبایی ها از پشت پرده ی چشمش مانند ورق آهو (گوزن) به نمایش درمی آید.

هوش مصنوعی: من به خاطر آرزوها و خواسته‌هایم به شدت خسته و ناتوان شده‌ام، به‌طوری که پایم تا زانو از پا درآمده است. اما کار من از تأثیرات جهانی و واقعیت‌های زندگی بی‌بهره مانده است، مانند آینه‌ای که فقط تصویر زانو را نشان می‌دهد و از دنیای بیرون خبری ندارد.

هوش مصنوعی: به خاطر شوق و احساس عمیقم نسبت به او، بدنم از ضعف به هم ریخته و به قدری لطیف و نازک شده‌ام که حتی در پوست خودم هم نمی‌گنجم.

هوش مصنوعی: زمانی که شب آرام و دلپذیر فرا می‌رسد، روزها دیگر نوشیدن شراب خوشی ندارد، زیرا مثل گل شب بو، که شب‌ها عطرش را پخش می‌کند، در روز نمی‌توان آن حال و هوای خاص را تجربه کرد.