شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: نمی‌توان به خاطر مشکلات و شکایت‌های دوستان، زبان را در کام گرفت و سکوت کرد. هر وقت که زبان باز است، باید به جای نگه داشتن ناراحتی‌ها در دل، بهتر است صحبت کرد.

هوش مصنوعی: در حالی که در عشق به سر می‌برم، ناخواسته دلم از این وصل آسیب می‌بیند و مانند موجی که به ساحل می‌خورد، بی‌صبرانه به شکایت و ناله پرداخته‌ام.

هوش مصنوعی: عشق من را از بندهای سنگین رها کرد، مانند رعد و برق که به سرعت از مکان خود جست و خیز می‌کند، و همچون آتش که به سریع‌ترین حالت در کاه نفوذ می‌کند.

هوش مصنوعی: به خاطر همین بود که در قیامت از پاداش شهادت بی‌نصیب ماند، چون خونبهای خود را به خاطر ناتوانی و سکوت در برابر ظلم از دست داده بود.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به معشوق، از کعبه طلب یاری می‌کنم، زیرا برای این سفر نیاز است که در سفرهٔ راه، توشه‌ای فراهم کنم.

هوش مصنوعی: دل من کجا رفته است، وقتی که عشق وجود مرا مانند پروانه سوزانده است. حال اینکه پروانه در آتش عشق می‌سوزد را نپرس، چرا که شعله‌ها در محفل روشن شده‌اند.

هوش مصنوعی: وجود ما هرگز نمی‌تواند با عشق مقابله کند. هیچ‌کس نمی‌تواند مانع جریان سیل شود، فقط با چند گل نمی‌توان آن را کنترل کرد.