شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: ای گل، دیگر از دست کجا می‌توانمت دور کرد؟ نمی‌توانی مرا فریب دهی، زیرا تو را خوب نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: به من ثابت شده که هیچ‌کس به اندازه تو در این دنیا بی‌وفا نیست. بنابراین، اگر تو را اهل وفا می‌دانم، اشتباه می‌کنم و این را باور نداشته باش.

هوش مصنوعی: در این روزگار هیچ دشمنی مثل تو ندارم و در شگفتم که چطور می‌توانم این اندازه تو را دوست داشته باشم؟

هوش مصنوعی: تو هیچ خیری از خودت نکرده‌ای که نصیب من شود، اما اگر روزی از من دور شوی، همچنان یادت را می‌کنم.

هوش مصنوعی: در لحظه وداع، احساسی عمیق دارم که هیچ‌گاه نمی‌توان آن را با کلمات بیان کرد. جان عزیزم، تو را به خدا می‌سپارم و از جنس دلتنگی و عشق به تو آگاه هستم.

هوش مصنوعی: چشمان تو برای من مانند بارانی است که بر زمین می‌بارد. تو دانه‌ای نیستی که به امید حاصل، در خاک بکاره‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی خوشحال‌کننده است که سلیم بپرسد نامت چیست و من بگویم: «من آن غلام وفادار تو هستم که ارزش و احترام تو را حفظ می‌کنم.»