شمارهٔ ۸۶۰

هوش مصنوعی: تو همچون برگ غنچه‌ای که در زمان خود سرشار از زندگی هستی، اگر جانم را بر تو نثار کنم، آن را به تماشا نگذار.

هوش مصنوعی: چشمانم هر کجا که نگاهی بیند، به حسرت و اندوه می‌گیرد و همانند کودکی که دامن مادرش را نمی‌شناسد، سرگردان و غمگین می‌شود.

هوش مصنوعی: من مانند ریگی در بیابان هستم که از تشنگی سیراب می‌شوم و همچون موجی که بر روی آب حرکت می‌کند، بر حیوان آستین‌ام نشانده‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی با توجه به نیازهای خود، از جایی که به عشق دسترسی دارد، کمک می‌گیرد و این کمک می‌تواند مانند چاک گریبان باشد که نشان‌دهنده احساسات عمیق است.

هوش مصنوعی: کی می‌توانم به زیبایی‌های عشق او بی‌اعتنا باشم، در حالی که دلم از عشقش پر از درد و عشق است و دامنم به گل و رنگین‌کمانی از عشق دچار شده است.