شمارهٔ ۳۲۴

هوش مصنوعی: به دلیل اراده و تلاش من، دنیا برایم محدود و کوچک به نظر می‌رسد، اما امکانات و شگفتی‌های زندگی برای من همچنان باز و در دسترس است، حتی اگر شرایط زندگی‌ام تنگ و دشوار باشد.

هوش مصنوعی: من از رازهای پنهان دوستی بسیار خسته و دلزده‌ام، چرا که لذت زندگی مانند عیش و نوش یک مور، محدود و ناچیز به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: تو را به قدری بزرگ و باعظمت می‌دانم که کلمات قادر نیستند شکر نعمت‌ها و زیبایی‌هایت را به درستی ادا کنند. این تعریف و توصیف از تو آن‌قدر کوچکتر از شأن و مقام توست که گویی یک نگین کوچک بر روی تاجی بی‌نهایت بزرگ قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: در نزد تو نیازمندی‌هایم را مطرح خواهم کرد، اما سجده‌ام را آماده کرده‌ام و پیشانی‌ام به تنگی اجازه نمی‌دهد که بیشتر از این تواضع کنم.

هوش مصنوعی: از سرسبزی و شادابی چهره‌اش غمی در دلش نشسته است، و افسونگری‌اش به خاطر تنگی جا بین موریانه‌ها به غم و اندوه بدل شده است.

هوش مصنوعی: چون که آب مانند موج به جلو می‌رود، در آستین تو جمع شده است، زیرا که فضا برای چین و چروک تنگ و محدود است!

هوش مصنوعی: با امید اینکه همیشه بتوانم نشانی از موهای او پیدا کنم، خانه‌ام پر از شور و تلاطم است و فضا برای آرامش تنگ و کم است.

هوش مصنوعی: چنان‌که بارگاه سلیمان وسیع و باشکوه است، دل و ذوق انسانی نیز باید گسترده و آزاد باشد، اما افسوس که این دنیای مادی محدود و تنگ است.