خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

کلیم » دیوان اشعار » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را

غزل شمارهٔ ۲ : بدل کردم به مستی عاقبت زهد ریایی را

غزل شمارهٔ ۳ : درین چمن چو گلی نشنود فغان مرا

غزل شمارهٔ ۴ : بسکه ز دیده ریختم خون دل خراب را

غزل شمارهٔ ۵ : ضعف طالع برده از من قوت تدبیر را

غزل شمارهٔ ۶ : گرم خون کردم به مژگان آه آتشناک را

غزل شمارهٔ ۷ : لب فرو بستم، زیان دارد زبان‌دانی مرا

غزل شمارهٔ ۸ : در آتش ار فکنم تخم مهربانی را

غزل شمارهٔ ۹ : بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را

غزل شمارهٔ ۱۰ : تا یافتم رسایی دست کشیده را

غزل شمارهٔ ۱۱ : نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ما

غزل شمارهٔ ۱۲ : چشمت به فسون بسته غزالان ختن را

غزل شمارهٔ ۱۳ : بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته را

غزل شمارهٔ ۱۴ : ز تیغش چاک شد دل، چون نهان سازم غم او را؟

غزل شمارهٔ ۱۵ : دلا بر چشم تر نه آستین را

غزل شمارهٔ ۱۶ : بی‌تو از گلشن چه حاصل خاطر افسرده را؟

غزل شمارهٔ ۱۷ - در مدح ظفرخان : عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا

غزل شمارهٔ ۱۸ : هیچ دلسوزی نداند چارهٔ کار مرا

غزل شمارهٔ ۱۹ : نمی‌بیند سرم چون شمع شب‌ها روی بالین را

غزل شمارهٔ ۲۰ : تا پیش پای بیند دور از تو دیدهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۱ : سر به بستان چو دهد جلوهٔ یغمائی را

غزل شمارهٔ ۲۲ : دنبال اشک افتاده‌ام جویم دل آزرده را

غزل شمارهٔ ۲۳ : اشک کواکب نگر چرخ غم اندود را

غزل شمارهٔ ۲۴ : از آن تیغی که آبش شست جرم کشتگانش را

غزل شمارهٔ ۲۵ : به سان شانه‌ات سرپنجه گردانم گریبان را

غزل شمارهٔ ۲۶ : بر سر خود می‌کند ویران سرای دیده را

غزل شمارهٔ ۲۷ : من نه آن صیدم که آزادی هوس باشد مرا

غزل شمارهٔ ۲۸ : به‌غیر خانهٔ زنجیر و دیدهٔ تَرِ ما

غزل شمارهٔ ۲۹ : به هر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را

غزل شمارهٔ ۳۰ : گل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما

غزل شمارهٔ ۳۱ : که خریدی ز غم گردش دوران ما را؟

غزل شمارهٔ ۳۲ : منم به کنج قناعت رمیده از درها

غزل شمارهٔ ۳۳ : هر کس به قبله‌ای کرد روی نیاز خود را

غزل شمارهٔ ۳۴ : ترک چشمت می‌کند آماج‌گه محراب را

غزل شمارهٔ ۳۵ : ز آه گرمی آتش زنم سراپا را

غزل شمارهٔ ۳۶ : دوش گم کردم ز بیهوشی ره کاشانه را

غزل شمارهٔ ۳۷ : شهید آن قد رعنا وصیت کرد همدم را

غزل شمارهٔ ۳۸ : قرار می‌برد از خلق آه و زاری ما

غزل شمارهٔ ۳۹ : با هر که بد شوی فکنی از نظر مرا

غزل شمارهٔ ۴۰ : از آن چشمی که می‌داند زبان بی‌زبانی را

غزل شمارهٔ ۴۱ : ای ز بالای تو طوطی در کنار آئینه را

غزل شمارهٔ ۴۲ : چند از شرم تو باشد در نقاب

غزل شمارهٔ ۴۳ : تا خانمان ما همه بر باد داده آب

غزل شمارهٔ ۴۴ : باده در دور غمت بسکه نشاط افزا نیست

غزل شمارهٔ ۴۵ : کسی که مانده به بند لباس زندانی است

غزل شمارهٔ ۴۶ : از پیچ و تاب فکر تنم صد شکن گرفت

غزل شمارهٔ ۴۷ : دل رفیقانِ رهِ خوف و رجا را دیده است

غزل شمارهٔ ۴۸ : نوبهار آمد دگر دنیا خوش و دل‌ها خوش است

غزل شمارهٔ ۴۹ : مرا ز زلف تو غیر از شکست و محنت نیست

غزل شمارهٔ ۵۰ : نه همین سودای ابرویت مرا دیوانه ساخت

غزل شمارهٔ ۵۱ : آن سرو روان تا به گلستان گذری داشت

غزل شمارهٔ ۵۲ : پنبه‌ها بر روی داغ از آتش دل در گرفت

غزل شمارهٔ ۵۳ : جا نیابی اگر ایدل گلهٔ بیجا چیست

غزل شمارهٔ ۵۴ : دل پس از طوف حرم بر در میخانه نشست

غزل شمارهٔ ۵۵ : عشق را بخت تیره در کار است

غزل شمارهٔ ۵۶ : شکفت غنچه ولی موسم خزان من است

غزل شمارهٔ ۵۷ : هرگز دلت نشان گذار وفا نداشت

غزل شمارهٔ ۵۸ : رفتن ز درت کار من دل نگران نیست

غزل شمارهٔ ۵۹ : پیچیده‌تر ز طرهٔ او دود آه ماست

غزل شمارهٔ ۶۰ : در آتش عشق مهوشان رفت

غزل شمارهٔ ۶۱ : دل ز ناوک‌های بیداد تو پیکان را گرفت

غزل شمارهٔ ۶۲ : جگر ز زخم تو معمور و دل ز غم شاد است

غزل شمارهٔ ۶۳ : ابر را دیدیم چون ما چشم گریانی نداشت

غزل شمارهٔ ۶۴ : دائم گله چرخ دلا ورد زبان چیست؟

غزل شمارهٔ ۶۵ : علاج عاشق دلگیر سیر بستان نیست

غزل شمارهٔ ۶۶ : گر آه و ناله داری در ملک عشق باب است

غزل شمارهٔ ۶۷ : ضعفم مدد ز قوت صهبا گرفته است

غزل شمارهٔ ۶۸ : دل از سر کوی تو اگر پای کشیده است

غزل شمارهٔ ۶۹ : عارف که جا به جز سر کوی فنا نساخت

غزل شمارهٔ ۷۰ : دختر رز از کنار می‌کشان یکسو گرفت

غزل شمارهٔ ۷۱ : صبر را از دهنت حوصله تنگ آمده است

غزل شمارهٔ ۷۲ : صبرم حریف دوری طاقت‌گداز نیست

غزل شمارهٔ ۷۳ : زان سینه چه راحت که ره زخم به در نیست

غزل شمارهٔ ۷۴ : گردون در آتش از حسد جوهر من است

غزل شمارهٔ ۷۵ : سردمهری‌های دوران را تلافی از تب است

غزل شمارهٔ ۷۶ : یک‌رنگم و در کوی دو رنگیم وطن نیست

غزل شمارهٔ ۷۷ : گر به قسمت قانعی بیش و کم دنیا یکی است

غزل شمارهٔ ۷۸ : به ملک حسن که فیضی ز آشنائی نیست

غزل شمارهٔ ۷۹ : یک شهر سنگدل را یک سخت‌جان بس است

غزل شمارهٔ ۸۰ : دل که چون نرگس مستت به شراب افتادست

غزل شمارهٔ ۸۱ : آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسن است

غزل شمارهٔ ۸۲ : از من غبار بس‌که به دل‌ها نشسته است

غزل شمارهٔ ۸۳ : جز از غبار مذلت دلم جلا نگرفت

غزل شمارهٔ ۸۴ : به زخم تیر جفا مرهم عتاب چراست

غزل شمارهٔ ۸۵ : شیوهٔ نادان بود بر عاشق بیدل گرفت

غزل شمارهٔ ۸۶ : هر قدم لغزیدنی فرش قدمگاه من است

غزل شمارهٔ ۸۷ : محتسب بر حذر از مستی سرشار من است

غزل شمارهٔ ۸۸ : ای به از گل بر سر احباب خاک خواری‌ات

غزل شمارهٔ ۸۹ : جلوهٔ پیچ و خم از موی کمر خواهد رفت

غزل شمارهٔ ۹۰ : صبح شکفتگی ز شفق کم بهاتر است

غزل شمارهٔ ۹۱ : پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت

غزل شمارهٔ ۹۲ : پیوسته دل ز قطع امید آرمیده است

غزل شمارهٔ ۹۳ : آزادگی ز منت احسان رمیدن است

غزل شمارهٔ ۹۴ : درِ صد زخم جفا زان مژه بر دل باز است

غزل شمارهٔ ۹۵ : ما را تپیدن از غم دنیا، شعار نیست

غزل شمارهٔ ۹۶ : چمن ز سردی ایام برگ و بار گذاشت

غزل شمارهٔ ۹۷ : در شراب صحبت احباب زهر غفلت است

غزل شمارهٔ ۹۸ : آن درد که استخوان‌شکن نیست

غزل شمارهٔ ۹۹ : ز اختر طالع که مهر او همه کین است

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : نخل امید ز بار افتاده است

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : از کمی مشتری جنس سخن خوار نیست

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : تمام کاهش تن جمله آفت جان است

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : پاس وفا داشتیم، بی اثر افتاده است

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : روزی طلب مکن تو چه دانی که آن کجاست

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : زین چمن عاشق ز نخل عیش هرگز برنداشت

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : بعد وارستگیم سوز تو در تن باقیست

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : آن یار گزین که خشمگین نیست

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : گنج دردش که به جز ناله نگهبانش نیست

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : کوهکن تعلیم خارا سفتن از استاد داشت

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : دلم با چشم تر یکرنگ از آنست

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : چو هست قدرت دست و دل توانگر نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : آهم ز سرکشی بتلاش اثر نرفت

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : تا نمی گریم چراغ دیده ام را نور نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : جز قامتت بچشم و دلم جای گیر نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : بر دل ز بس غبار کدورت نشسته است

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : منم که تنگدلی باغ دل‌گشای من است

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : دایم اندر آتش خود عاشق دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : در کوره غم سوختنم مایه کامست

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : حالت از تنگی جا غنچه بکنج دهنست

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : بکامی خواهش ما مبتلا نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : زلف تو که طفلان هوس را شب عیدست

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : دل کار خود بطالع ناساز واگذاشت

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : روشنی در خانه معمور نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : ایدل دویدن از پی آن بیوفا بسست

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : امشب گل خورشید بدامان نگاهست

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : تا بنام من زبان خامه ات گردیده است

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : ز بسکه سر زده مژگان او بدلها رفت

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : هیچگه جوش سرشک از مژه ما کم نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : توبه کردم مستی از چشم بتان افتاده است

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : شمیم خلد، گدای دیار کشمیرست

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : اگر ز هستی ما نام بینشانی هست

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : هنوز طُرّهٔ او تا کمر نیامده است

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : در مزرع بختم اثر نشو و نما نیست

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : سرخوش از می چو نیم موج هوا شمشیر است

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : پیش چشم مژگانی، کز سرشک شادابست

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : چو ساخت چشم تو کارم، نهفته دیدن چیست

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : باغ و راغ من خونین جگرست

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : نام ترا شنیدن، چون آرزوی جانست

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : نخل قد تو را چون، صورت نگار جان بست

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : منم که داغ بلا گلشنی بنام منست

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : چشم هر کس گر بیار ماه سیما روشنست

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : دگر بهار، چمن را چه دلگشا کرده‌ست

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : سیر گل امسال از تنهائیم دلخواه نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : دیده چشم می پرستی دیده است

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : آن بلبلم که عقده دل دانه منست

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : حسن اگر در پرده باشد عشق ازو دیوانه نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : امسال نوبهار قدم پیشتر گذاشت

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : در طریق خودنمائی شیوه دلخواه نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : شیب و شباب راه عدم را مراحلست

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : پای بی کفش از سری کاید بسامان بهترست

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : براه عشق تو جز اشک و آه با من نیست

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : این سطرهای چین که ز پیری بروی ماست

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : سیل در اقلیم ما پیرایه بند خانه است

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : چاره خاموشی بود هر جا سخن در شیر نیست

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : همیشه کارم در کار خیر تأخیرست

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافت

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : آن صید پیشه فکر مدارا نکرده است

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : دل بزیب و زینت دوران هنرپرور نبست

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : دل یوسف نژادان یوسف چاه زنخدانت

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : در کلبه ما تا بکمر موج شرابست

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : چشم دلجوئی دلم از مردم عالم نداشت

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : آن جنگجو که هیچ ملال از جفا نداشت

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : دل دامن مجاورت چشم تر گرفت

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : راحتی دارم که با سودای عشقم کار نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : فراق همنفسان جان بیقرارم سوخت

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : ناله می آید بکویت راه چندان دور نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده است

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده است

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : دلها بیک نظاره ز نظارگان گرفت

غزل شمارهٔ ۱۷۰ - در مدح شاه‌جهان : کردست تیغت از سر خصم ابتدای فتح

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : گاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببند

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : هر کس بتو دلربا نشیند

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : از هجوم خط دلی باطره پرفن نماند

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : زآن همه صبر و سکون ، در دل کفِ خوناب ماند

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : مرا همیشه مربّی چو طالع دون بود

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کرد

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : طره ات گر ز دلم صبر چنین خواهد برد

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : دولت به ملک عشق به هر سر نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شد

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : خوش آنکه لاف هنر پیش بی هنر نزند

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : تا بخت بد زهمرهی ما جدا شود

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : خاک غربت در مذاقم آب حیوان می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : عمرها رفت که قانون طرب تار ندید

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : نشود اینکه ز دل اشک جگرگون نرود

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : جور تو ز پی فغان ندارد

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : به بی تکلفی آن عارفی که خو دارد

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : مطربی کو که بخورشید رخش ناز کند

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : کم بختی هنرمند نقص هنر نباشد

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : از غمی شکوه نکن تا غم دیگر ندهند

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : حسنی که باو عشق سروکار ندارد

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : هرگز سر شکایت من وا نمی شود

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : دل ز جا رفت، از پی آن سرو قامت می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : عیش در کلبه ما گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : گر حق نگری لایق منصور نباشد

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : عشقت غمی از چاره و تدبیر ندارد

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : چشم از جهان که بست که آن دیده ور نشد

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : ابر تا برجاست یاران باده در ساغر کنید

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : نه مرا خاطر غمگین نه دل شاد رسد

غزل شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح شاه‌جهان : اسیر عشقم و هر کس مرا غلام کند

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : چشم عارف جز چراغ کلفت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : از هستی من تو چون نام و نشان برد

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : بخت بد جایی که پای کینه محکم می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : فلک اسباب دولت را ز بهر ناکسان دارد

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : گر همتم کناره ز دنیا نمی کند

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : خلق را دیدی دگر خواری چرا باید کشید

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : هنرم را ثمری چرخ جفا کار نداد

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : دست خشک بخت من هر جا که تخم افکن شود

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : کند گر آرزوی دیدنت آیینه جا دارد

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : ساقی از تاب می آن لحظه که در می گیرد

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : رود آرام ز عمری که بهجران گذرد

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : دل چون ز خاک راه طلب توتیا کشد

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : بحال بد دل از چشم تر افتاد

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : وداع ناشده دل حال صبر در هم دید

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : خوبان که روی بر من بیدل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : در زنگبار خاطر من کار می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : به جز سکوت ز روشندلان نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : مرغ دلم که خانه خرابی بجان خرید

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : بملک عشق دل شادمان نمی ماند

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : گر شبی دیده خونفشان نبود

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : دل نه ازوست نه زما، یار چو بی نقاب شد

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : چو تاب زلف دهی از بنفشه تاب رود

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : چون وقت شد که کشت امیدم برآورد

غزل شمارهٔ ۲۲۷ - در مدح محمدامین میرجملهٔ شهرستانی : نیست مو کز فرق ما برگشته‌بختان سر کشید

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : دست از ساغر امید کشیدن دارد

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : سرفراز آن سر که فارغ از غم سامان شود

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : برای داغ تو بر دل توان و تاب نوشتند

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : با آنکه هیچ دربار غیر از خطر ندارد

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : گر فلک هر چه بما کرده عطا می گیرد

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : دود آهم رنگ از خورشید عالمتاب برد

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : دل که چندین آه از جان می کشد

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : چند در وصل تو دل حسرت دیدار کشد

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : چنان ز عکس رخ دوست دیده پرگل شد

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : شُکر گویم هرچه غم با جان مسکین می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : چند نومید ز کوی تو دل زار آید

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : دل به جذب خواری خود جور دشمن می‌کشد

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : کسیکه از گل داغ تو گلستان دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : زیک قطره سرشکم تن زجا شد

غزل شمارهٔ ۲۴۲ - در مدح محمدامین میرجملهٔ شهرستانی : مشکل اهل محبت ز تو آسان نشود

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : گر سرو قدت جلوه به بستان نفروشد

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : به غیر از می کسی از عهدهٔ غم برنمی‌آید

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : دل جز کجی ز زلف تو نامهربان ندید

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : تا دل دیوانه بود از عافیت دلگیر بود

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : خیال زلف تو بازم بدست سودا داد

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : داغ اگر بر روی همچون برگ گل جا می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : خصم گو ایمن نشین گر دست ما بالا شود

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : بپرسش آمد و عاشق همین دو دم دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : نه طُرّه‌ات غم شب‌های تار من دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : از آن به چشم ترم بی‌حجاب می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : خوش آنکه کنج غم خود بگلستان ندهد

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : گر سیل فتنه خیزد دل را چه مشکل افتد

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : زان چشم ندیدم که نگاهی بمن افتد

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : بهره ای نگرفت گر کام دل بیتاب دید

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : نیست یکشب که سر شکم گل بستر نشود

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : عاشق از حیرت درین وادی به جایی می‌رسد

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : کسی تا کی به سان موج دایم در سفر باشد

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : آشوب طلب خاطر فرزانه ندارد

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : آن گرم خو بسوز دل ما رسیده بود

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : گرچه اول رنجش بیمار از آن سو می‌شود

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : دانسته بخت زلف ترا انتخاب کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : دل تمنای درد او دارد

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : گهی که بر لب او چشم اشکبار افتد

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : ناخلف را بکسی فخر ز آبا نرسد

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : اشک دمی جدایی از خانه تن نمی‌کند

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : اشکی که رخت خانه به طوفان نمی دهد

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : یاد تو از ضمیر به نسیان نمی‌رود

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : کسب کمال اهل جهان کسب زر بود

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : نه رحم کرد که خون دل خراب نخورد

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : گل اگر با لب لعل تو برابر می‌شد

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : ز مژگان تو لوح سینه ها از خون رقم دارد

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : بی‌باده دل ز سیر چمن وا نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : بدلم اینهمه پیکان ستم بار نبود

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : درین گلشن ز بدخویی گل از آب روان رنجد

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : تا در ره تو چشم امیدم دچار شد

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : میخانه چو من رند نکو نام ندارد

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : بی‌ستمکش صبر و آرام از ستمگر می‌رود

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : چند دل تلخی غم را شکرستان داند

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : خیال روی تو هر گاه سینه تاب شود

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : می‌آشام غمت پیمانه و ساغر نمی‌دارد

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : دل فسرده نه دستی ز کار و بار کشید

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : زخم‌های شانه از زلفت فراهم می‌شود

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : بکن بیخ صبوری حسرت دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : ایام، خوشدلی بستمکار می دهد

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : هر زمان بر روی کارم رنگ دیگرگون شود

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : دست مشاطه اگر زلف ترا تاب دهد

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : نه ز می هرجا تنک‌ظرفی که برد از پا فتاد

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : غبار کوی تو گر توتیای دیده شود

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : ای که تو دلتنگی، از گریه دلت وامی‌شود

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : خط چون سپاه حسنِ تو را صف شکن شود

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : سیل را درس روانی گریه‌ی ما می‌دهد

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : بلب از شوق پابوس تو جان ناتوان آمد

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرد

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آید

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : به دور دیده مژگان از دو سو لخت جگر دارد

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شد

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : گرم آسوده دوران می گذارد

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : گر بتحریر ستم نامه هجران آید

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : حدیثت نامه را تعویذ جان شد

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : بر لبم همچو جرس خنده فغان می‌گردد

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : خیال چشم تو در خاطرم گذر نکند

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : به دست صد غم اگر بیدلان اسیر شوند

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بود

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : بسکه حرف قامتت ورد دل دیوانه شد

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : دارد اگر صفائی دل از شراب دارد

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : گاه اندیشه ای از روز جزا باید کرد

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : سالک نه ره بگم شده از جستجو برد

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : عیب را کی به پناه هنرم جا باشد

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : بهار آمد و جانی بجسم مینا شد

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : زاهد ازتر دامنی دامن چو بر اخگر زند

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : خیال گلشن رویت بدل گذار نکرد

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : جز بمی هیچ دل از بند غم آزاد نشد

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : زپایم دهر خاری برنیاورد

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : از جهان بخت بابرام گدا می خواهد

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : مرا مسوز که نازت ز کبریا افتد

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : وقتی زبار هستی چیزی بجا نماند

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : دست حسنت پنجهٔ خورشید تابان می‌برد

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : دلم به ملک قناعت نشان نمی‌داند

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : گلشن کشمیر خارش گل به دامان می‌دهد

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : ریاض ملک را دیگر بهار دلگشا آمد

غزل شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح شاه‌جهان : به راه فقر مرا این و آن نمی‌باید

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : همه محروم و ازو دست کسی دور نبود

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : دلی دارم کزو دلها بسوزد

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : ز خوان غیب یک نعمت نصیب ما و ساغر شد

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : مگو کسی بمن خاکسار می ماند

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : زیوری از داغ مرد عشق را بهتر نبود

غزل شمارهٔ ۳۳۳ - در مدح شاه‌جهان : دل را کی آن طاقت بود کز فکر جانان بگذرد

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : نه به می گرد کدورت از دل ما می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : در شکار دل ما دام دگر می باید

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : دل بیهده افغان ز تو ناساز ندارد

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بود

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : کی آن صیاد بی‌پروا پی نخجیر می‌گردد

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکند

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : شمع این مسئله را بر همه‌کس روشن کرد

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : نگه چو گرم بر آن پرحجاب می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : گرم ز لطف سیه روز خود خطاب کند

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : بیش ازین دوران ستم پرور نبود

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزد

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : دل زغمخواران جز آئین جفاکاری ندید

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : تا تو رفتی جان دگر آمیزشی با تن نکرد

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : بیا که دل ز تو غیر از جفا نمی خواهد

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : اگرچه نخل هنر را ثمر نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : به بزمت شب خوش آن عاشق که سرگرم فغان افتد

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : آن رهروان که در پس زانو سفر کنند

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : بسمل ز تیغ او بطپیدن نمی رسد

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : بت پیمان شکن دم از وفا زد

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : شعله آتش حسن تو چو بالا گیرد

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : گاهی که سنگ حادثه از آسمان رسد

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : ابر سرمایه گر از چشم تر ما ببرد

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : نه درین گلشن گلی از آشنائی بو دهد

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : چو شمع گرمی آن بیوفا زبانی بود

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : چو قرعه در تن زارم یک استخوان نبود

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : کجاست بخت که تنگش کسی ببر گیرد

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بود

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : گل در چمن بجز خار در پیرهن ندارد

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : ایخوش آندم که دلت از سر کین برخیزد

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : بخیه های زخم با شیرازه اعضا نشد

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : کی تمنای تو از خاطر ناشاد رود

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : وصلت غبار غم ز دل ما نمی‌برد

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : گردون بشیشه تهیم سنگ کین زند

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : خستگان را ناوکش آرام جانی می‌شود

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : کی تغافل می تواند عاشق بیتاب کرد

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : لبم ز بستگی دل اگر چه وا نشود

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : چو سایه گمرهی از ما جدا نخواهد شد

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : از ضبط گریه دست دل ناتوان کشید

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : از لذت جور تو خبردار نباشد

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : شکفت غنچه و این عقده ام بدل جا کرد

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : به راه عشق که هرگز به سر نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : می نشاط نه جام جهان نما دارد

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : کسی که از خضر آب بقا نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : مریض را چو عیادت کشد دوا چکند

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : بیا که بیتو سیاهی ز چشم روشن شد

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : بعهد جور تو دل ترک آه و افغان کرد

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : خوش آنزمان که عتاب بهانه ساز نبود

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : کشش اوست که ما را بسر کار برد

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : دوران زکار بسته اگر عقده وا کند

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : مرد حق‌بین که بلا را ز خدا می‌بیند

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : اقلیم دل به زور مسخر نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : ز شیرین جان‌ها بس که تیغت شهدپرور شد

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : ز تازه شاخ گلی خانه ام گلستان بود

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : صاحب همت که دست از کار دنیا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : سر سودازدگان جنگ به افسر دارد

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : گر کرم در طبع نبود باده‌اش پیدا کند

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : تا تیغ او به داد اسیران نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : آنقدر بر دل نشست از دوست و ز دشمن غبار

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : چه شد گاه از زبان خامه نام این پریشان بر

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : نگویمت که دل از حاصل جهان بردار

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : تا یافت عزت از تو مکان گوالیار

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : چشم جادوی تو در دلجویی اهل نیاز

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : نهال عشق که برگش غمست و بار افسوس

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : چون اشک پریشان سفری را چه کند کس

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : دیده را کردی سفید، از انتظار ما مپرس

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سر خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : که دل بر جا تواند داشت پیش چشم شهلایش؟

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : نهد مرهم به زخم شانه جعد زلف غمخوارش

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارش

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : دلا ز رنگ تلون کشیده دامن باش

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریش

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : در مصاف عافیت لرزان تر از سیماب باش

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : بخانه چند نشینی سری ببستان کش

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : اگر چه هست مرا بیتو داغ بر سر داغ

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : آهم اثر نیافت ز فریاد بیوقوف

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : خم زلفی است دگر دام گرفتاری دل

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : امانم داد هجر بیمدارا تا ترا دیدم

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : بوی کین هرگز کسی نشنیده از آب و گلم

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : جذبه‌ای خواهم که از خود نیز روگردان شوم

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : دورم از فتنه که در سایه مژگان توام

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : ز سعی بخت مرادی روا نمی‌خواهم

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : نمیرم تا براهت برنمی آید تمنایم

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : ز ناتوانی خود اینقدر خبر دارم

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : هر آه حسرتی که به تنها کشیده ام

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : اشک غمازست خون در گریه داخل کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : تا من از صیقل می آینه روشن کردم

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : چون در مصاف حادثه آه از جگر کشم

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : خواهم ز بس پرده تقوی بدر افتم

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : با فکر او چو سر بگریبان فرو کنم

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : به دور خویش ز مینا حصار می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : آتش دیگ هوس از دل سوزان گیرم

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : دست و دل تنگ و جهان تنگ خدایا چکنم

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : بس‌که از بار غم دهر گران‌بار شدم

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : آن سالکم که با خضر هرچند هم نشینم

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : دل شاد از آنم که دل شاد ندارم

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : با که گویم آنچه زان نخل تمنا دیده‌ام

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : بیجوهریم و دست ز شمشیر می بریم

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : نه همین از بخت بد طوفان ز عمان دیده‌ام

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : تا ز خواب مستی غفلت سری برداشتم

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : دوش در خواب چو آن طره پیچان دیدم

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : جنس کساد چار سوی ناروائیم

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : شکوه درد ترا کی پیش درمان می‌کنیم

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : زحرف شکوه ایام لب چنان بستم

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : از ثبات عشق دایم پا بدامن داشتم

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : بی‌دماغم دست رد بر وصل جانان می‌نهم

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : بسکه می پیچد صدای ناله دل در برم

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : عمری‌ست که یک مستی سرشار ندیدم

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : فرصتی کو که دوای دل رنجور کنیم

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : باغبان بیمهر و ما در اصل نخل بی بریم

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : گه گهر گه شرر از دیده تر یافته ام

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : ازین شکسته دلم گر نحیف و رنجورم

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : هم جفای دوستان هم جور دشمن می‌کشم

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : همتی کو که دل از عیش جهان بردارم

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : چون دف تر ناله از بیداد کمتر می‌کنم

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : همه پاکان بحر و بر دیدم

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : بدام عشق تو بیدانه مبتلا شده ام

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : بار ناموسی نداریم از پی دل می رویم

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : دل را از آن دو طره پرفن گرفته ام

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : در دستگاه محتشمان پا نمی خوریم

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : از دست دهر محنت بسیار می کشم

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : بر رگ دل گاه ناخن گاه نشتر می زنم

غزل شمارهٔ ۴۶۲ - در مدح شاه‌جهان : بر شکال دولت آبادست و ما بی‌باده‌ایم

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : بروی ساغر می ماه عید را دیدم

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : کو همتی که از همه قطع نظر کنیم

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : غم مسکن و فکر مأوا ندارم

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : پی بخلوتگه قرب از بسکه شبها برده ایم

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : باز عید آمد بغل گیری مینا می‌کنم

غزل شمارهٔ ۴۶۸ - در مدح شاه‌جهان : ز سوز عشق چه هنگامه فغان بندیم

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : جنت از رضوان، که من زان روضه خرم نیستم

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : نه بی‌دردی‌ست گر چاک گریبان را رفو کردم

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : روز و شب از بس که محو آن میان گردیده‌ام

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : همچو عینک سر نگردد راست از پشت غمم

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : خوش آن غیرت که بی‌خود جانب دلدار می‌رفتم

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : از در محرومی استمداد همت کرده ایم

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : باین دماغ که از سایه اجتناب کنیم

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : موشکافی‌ها در آن اندام زیبا کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : آوردم از مو قلم چون شرح ضعف تن کنم

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : نه سزاوار حرم نه لایق بتخانه‌ام

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : در مطلعی که وصف دهانش بیان کنم

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : کامی ز روزگار ستمگر گرفته ایم

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : ز کلک مرحمت دوست تیره ایامم

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : ما تکیه بیاری هوادار نداریم

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : طالع وارون بر آن برگشته‌مژگان بسته‌ایم

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : بی‌قدر نخواهم شد اگر خاک‌نهادم

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : آستین گریه را گاهی که بالا می زنم

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : تمام دردم و روی دوا نمی بینم

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : گوهر تاجم که در دست گدا افتاده ام

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : ریخت ناخن بس که خار یأس از پا می‌کشم

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : خاک نشینی است سلیمانیم

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : ما که پیش از مرگ آسایش تمنا می‌کنیم

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : هرگز آشفته ز بد گردی دوران نشدم

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : تا نفرسود است پا، بیراهه‌پیما می‌شوم

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : اشکریزان در غمت چون رو به هامون می‌کنم

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : در جستجوی وصلت، آن رهرو بلایم

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : از هر طرف که تا زند ما صید سربراهیم

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرم

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : دلا مگوی که نگرفت هیچکس خبرم

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندم

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : همین نه در سفر آشفته تر ز سیلابم

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : روز و شب از بس که محو آن میان گردیده‌ام

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : می رویم از خود بیا در انجمن تنها نشین

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : هیچکاری برنمی آید ز دست تنگ من

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : سفر نیکوست اما نه زکوی دلستان رفتن

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : کار دوران چیست جمعیت پریشان ساختن

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : پیشی ار خواهی بهر پس مانده همراهی گزین

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : هر دم مشو سوار به عزم شکار من

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : نه همین می رمد آن نوگل خندان از من

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : مگو ناصح که بتوان از رخ جانان نظر بستن

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : ای صبا این دل صد چاک به جانان برسان

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : دلا بار وجود از خویش افکن

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : بسینه ناوک غم تا بکی روان کردن

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : شب عیدست می باید در میخانه وا کردن

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : نگسست عهد صحبت، می از هوای باران

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : باز میخارد کفم خواهم دگر بر سر زدن

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : کمر از تار جان باید بران نازک میان

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : اگر مرد رهی نعلین خار سعی در پا کن

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : بیغما برد دین و دل که دست انداز نازست این

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : تا چند همچو سوفار خندان بخون نشستن

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : برتر از خورشید شد کار سخن

غزل شمارهٔ ۵۲۲ - در مدح شاه‌جهان : به عالم از سر کلک وزارت درفشانی کن

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : شکارگاه معانی است کنج خلوت من

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : حسن اگر این است، ناصح همچو ما خواهد شدن

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : نصیب ماست زیان بر سر زیان دیدن

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : کس نمی گیرد دگر در رهن صهبا پیرهن

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : نیامد نخل آه از سینه پرداغ من بیرون

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : نه گل شناسم و نه باغ و بوستان بی تو

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : ای کاش صد دل باشدم ای جان و دل قربان تو

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : آمد بهار و لشکر گل در رکاب او

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : غنچه یکی ز جمله خونین دلان تو

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : صبح نگرددت سفید پیش بناگوش تو

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : ز خجلت تا دل ما را شکسته

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : ز آشفتگی حالم ربط از سخن بریده

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : هیچت خطر از دیده گریان نرسیده

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : نمک ز گریه و تأثیر از فغان رفته

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : ننشستن نقش امید، از نقش بد بسیار به

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : عصا و رعشه‌ای در دست از پیری به ما مانده

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : قربان آن بناگوش وان برق گوشواره

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : تا کی خورم غم دل با نیم جان خسته

غزل شمارهٔ ۵۴۲ - در مدح شاه‌جهان : غرور حسنش از بس با اسیران سرگران کرده

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : ای دل به سنگلاخ هوسها قدم منه

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : علاقه ام ز تو نگسسته وز حیات بریده

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : هوای سیر گلشن مانده است و بال و پر رفته

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : دل از غم بیش و کم تقدیر گذشته

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : کی صاحب همت ز جهان کام گرفته

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : جنون تا بداد اسیران رسیده

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : اشکم ز دل چو شعله فروزان برآمده

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : آمد آن هوش ربای دل کار افتاده

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : بر نازک میانت شیشه ساعت کمر بسته

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : دوران ز عاریتها دندان ز ما گرفته

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : نبرد از دل غمی نظاره گل‌های بستانی

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : تو ز روی مهربانی بمیان مگر در آئی

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : ز بزمی برنمی خیزد سرود نغمه پردازی

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : فقر وارستگی است از غم هر نیک و بدی

غزل شمارهٔ ۵۵۸ - در مدح محمدامین میرجملهٔ شهرستانی : هردم از خویشتن آهنگ رمیدن داری

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : رواج جهل مرکب رسیده است بجائی

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : دلا ز صیقل محنت جلا نمی گیری

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : دلگشائی نبود آنچه ز صحرا یابی

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : ای دل ز خانهٔ تن فکر سفر نداری

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : چه نیکو گفت با گردن‌کشی سر در گریبانی

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : نزد این خلق از رواج باطل حق دشمنی

غزل شمارهٔ ۵۶۵ - در مدح شاه‌جهان : به راه او چه در بازیم، نه دینی نه دنیایی

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : بصحرای هوس تا کی دلا سر در هوا گردی

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : یکسر مو نیست در زلف تو بیتاب و خمی

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : چنان دل کند، می‌باید ازین تنگ‌آشیان باشی

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : زتیغ تو بر دل در آشنائی

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : نیست بیفایده این بیخودی و مدهوشی

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : صد رنگ ناله دارد بیمار زندگانی

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : خموش باش دلا عرض مدعا کردی

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : فزون از صبر ایّوبست تاب محنت دوری

غزل شمارهٔ ۵۷۴ : از فیض دل ار گوهر شب تاب نباشی

غزل شمارهٔ ۵۷۵ : دلا چه شکوه بیهوده از قضا داری

غزل شمارهٔ ۵۷۶ : مکن از تلخ‌کامان شِکوِه گر شیرین‌سخن باشی

غزل شمارهٔ ۵۷۷ : زهی بعشق رخت کار شمع سربازی