غزل شمارهٔ ۴۵۲

هوش مصنوعی: من از دست بی‌وفایی دوستان و بدی‌های دشمنان رنج می‌برم. هر کس که به من تهدیدی کند، از او کوتاه نمی‌آیم و انتقام می‌گیرم.

هوش مصنوعی: کنار نشسته‌ام و از جان‌فشانی دیگران بهره‌مند می‌شوم، در حالی که خودم از فقر و تنگدستی رنج می‌برم و به ناچار از خاک فقر روغن بیرون می‌آورم.

هوش مصنوعی: من چقدر باید در هر گوشه‌ای بسوزم و آتش بزنم، در حالی که درد و غم در دلم جا گرفته است و به خاطر آن، به دامن غم پناه می‌آورم.

هوش مصنوعی: به دلیل شادی و لذت از سکوت، هر بار که می‌خواهم چیزی بگویم، دشوار می‌شود. از دل برمی‌کشم شعله‌ای که مانند تیر از وجودم خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: من از شرم از دشمن از خودم نمی‌توانم دفاع کنم، اما با تمام قوا تلاش می‌کنم و در کار و تلاش خودم را به جلو می‌برم.

هوش مصنوعی: در ذهنم تصوری از یک گل دارم که در هر جا به رنگ‌های مختلف تزئین می‌شود و از اشک‌هایش، نقش و نگارهای زیبا از باغ گردش می‌سازم.

هوش مصنوعی: من همیشه خار را از پایم بیرون می‌آورم تا این‌که نخواهی گمان کنی که در این مسیر برایم درد و رنجی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر آن چیزی که شیطان از ما گرفته بود، پیش ما باقی می‌ماند، بار سنگینی از این وضع را احساس می‌کنم و در عین حال باید دشواری‌های ناشی از خیانت را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: من به قدری به زندگی آواره و بی‌جایی عادت کرده‌ام که انگار همیشه به نوعی در سختی و درد زندگی می‌کنم. اگر پایم را به حرکت درآورم، مانند خار به پاهایم آسیب می‌زند.