غزل شمارهٔ ۴۴۷

هوش مصنوعی: سال‌هاست که من خوشی و سرخوشی واقعی را تجربه نکرده‌ام و هرگز ندیده‌ام که کسی در کنار جام شراب، به حالت افراطی و مستی بیفتد.

هوش مصنوعی: در خوشبختی و کامیابی که کسی به آن حسد نمی‌ورزد، تنها زیباییِ گفت‌وگو و محضر دلنشین را می‌توانستم تجربه کنم و جز آن چیزی را ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: در تاریکی بخت شوم خود نماندم، چرا که مانند آب زنده و شفا بخش، خریدار و خواهان را ندیدم.

هوش مصنوعی: متأسفانه، مانند درخت نخل پربار در این باغ، هیچ‌گونه کمک و حمایتی از دوستانم ندیدم.

هوش مصنوعی: وقتی که به دور همه زیبایی‌ها و خوبان گشتم، نتوانستم یک دوست وفادار پیدا کنم.

هوش مصنوعی: باشد که سلامتی تو را به آینه نشان بدهد، لیکن من چیزی جز چهره‌ات را در آینه ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: من مثل هدفی هستم که بخت و شانس مرا همرا نیست، هر جا که رفته‌ام جز دل شکستگی چیزی ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که با تدبیر و تلاش خود بر مشکلات غلبه کردم، در مسیر جستجوی هدفم، با مسأله‌ی دشواری مواجه نشدم.

هوش مصنوعی: با این که هیچ‌کس در این جمع و این کاروان هیچ قدرت و مقامی ندارد، اما هیچ‌کس را هم مثل یک انسان رها و آزاد ندیدم.

هوش مصنوعی: در محلی که به توکل و اعتماد به خدا معروف است، هرگز ندیده‌ام که کسی به دیواری تکیه کند و از آن حمایت بگیرد.

هوش مصنوعی: هرچند با اهل شادی و جشن نشسته‌ام، ولی از خنده تنها نامی مانند سوفار را دیدم و غیر از آن هیچ چیز دیگری را تجربه نکردم.