غزل شمارهٔ ۱۹۴

هوش مصنوعی: دل من به شدت از جای خودش حرکت کرده و به دنبال آن معشوق زیبارو می‌رود. چشمانم هم به شوق و حیرت به استقبال او پرش می‌کنند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به خاطر میل و سلیقه خود خانه‌اش را رها نکرده و خون من به خاطر بی‌عدالتی می‌ریزد، و مرهم درد من از جراحت می‌گذرد.

هوش مصنوعی: سال نو هیچ شادی و سرور خاصی برای ما نداشت و همیشه به یاد مصیبت‌هایمان می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اگر در قیامت از ظلم و ستم چهره‌های زیبا شکایت کنم، رنگ رخسار خورشید قیامت خواهد رفت.

هوش مصنوعی: زمانی که زندگی سخت و تلخ می‌شود، کسانی که دل‌های نازک دارند، شجاعت خود را از دست می‌دهند و وقتی مرگ به عنوان یک راحتی به چشم می‌آید، ارزش شجاعت کاهش می‌یابد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، که سرشار از آتش و درد است، با حالی سرگردان و بی‌خیال پیش می‌روم، تا جایی که شجاعت من هم به حرکت در می‌آید.

هوش مصنوعی: هیچ چیز از ما باعث خوشنودی خوبان نشد. تعجب می‌کنم که چگونه عقل و درک من به راحتی مورد تجاوز قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: گناهی که از انسان‌ها سر می‌زند، تنها مانند گرد و غباری است. اگر این گرد و غبار بر اثر باران رحمت از بین برود، دیگر اثری از آن باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: تحسین و تقدیر از باران را در کنار او قرار بده، ای کلیم! چون اینجا نمی‌ماند و به دوری می‌رود.