غزل شمارهٔ ۴۳۳

هوش مصنوعی: من در مسیری هستم که حتی اگر با خضر هم در کنار باشم، هنوز در اولین قدم خود سردرگم و ناآگاه هستم.

هوش مصنوعی: از ترس اینکه مبادا روزی مرا نبیند، حتی از عدم و نیستی نیز میگریزم، اگر بعد از مرگ در خواب او را ببینم و در کنار او باشم.

هوش مصنوعی: همیشه به خاطر تلاش و زحمتی که می‌کشم، هزینه‌هایم بیشتر از درآمدم است. با این حال، حتی اگر خودم هم کشاورز هستم و خوشه می‌چینم، باز هم آماده‌ام که محصولم را به دیگران ببخشم.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که آزار و ناراحتی‌هایی که به ما می‌رسد، نمی‌تواند جبران‌پذیر باشد و درد و زخم‌هایی که داریم، ناشی از تقدیر و سرنوشتی است که به ما تعلق دارد. به عبارت دیگر، نویسنده احساس می‌کند که این زخم‌ها و مشکلات جزو سرنوشت اوست و نمی‌تواند به آسانی اهل تسکین باشد.

هوش مصنوعی: در عشق، باطن و ظاهر من به یک شکل درآمده است، مانند شمعی که در آتش ذوب می‌شود و با آستینم آن را لمس می‌کنم.

هوش مصنوعی: امید به نیکبختی از ابتدای کار نمایان است؛ زیرا من در خانه در کمین هستم و مانند صیاد آماده شکارم.

هوش مصنوعی: سرنوشت سخت و تلخ همیشه باقی نمی‌ماند. در نهایت، اشک‌هایم سیلابی را می‌سازد که تمام نگرانی‌ها و دردهای من را شستشو می‌دهد و به آرامش می‌رساند.

هوش مصنوعی: زبان شیرین من فریب مردم عادی نیست؛ مانند مگسی که زهر را در عسل می‌آورد، من هم در چشم عسل خود چیزهای تلخ نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: همیشه در آغوش زمین هستم و دلم می‌خواهد شاید روزی به من ارزش و توجهی معطوف شود.