غزل شمارهٔ ۲۷۵

هوش مصنوعی: از چشم‌های تو، دل‌ها از اشک پر شده و پر شده‌اند. رنگ این دل‌ها سرخ است و در کنار آن‌ها سیاهی‌های زیادی وجود دارد، که این وضع به خاطر تأثیرات قلمی است که از عشق و غم نوشته شده است.

هوش مصنوعی: من جایی را می‌خواهم که در آن به دور از هیاهو و نگاه‌ها تو را پنهان کنم، جایی که از اشک‌های چشمانت مانند تسبیح دل‌هایم به هم متصل شود.

هوش مصنوعی: اگر متوجه نعمت و محبت دیگران شوی، می‌بینی که هر کس بیشتر در دل خود احساس خیرخواهی و generosity دارد، کمتر از بخشش خود می‌زند و کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: هر زمانی که بیماری بر بستر می‌افتد و از درد رنج می‌برد، طبیب مرگ نیز در هر جایی که حضور دارد، به آرامش و آسایش او قدم می‌گذارد.

هوش مصنوعی: وقتی از دنیا بریدی، باید ارتباطات گذشته‌ات را هم قطع کنی، زیرا اراده و همت مردان این عرصه، از دلیری و سرسختی تو نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من از مژه‌هایم بیشتر خار راهت را در چشمانم جا کردم، اما هنوز به خاطر حسادت و تنگ‌نظری، به خارهای پای تو حسادت می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر چه در گذشته به سختی‌ها و چالش‌ها برمی‌خوردم، اکنون در زیر بار مشکلات زندگی احساس سنگینی و فشار می‌کنم که بر دوشم سنگینی می‌کند.