غزل شمارهٔ ۱۵۷

هوش مصنوعی: آن شکارچی که در فکر صلح و آشتی نیست، حتی اگر پایش به زنجیر بیفتد، باز هم رشته‌ی جانش را رها نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: امروز در بهشت، اگر کسی بدون وابستگی باشد، هرگز کسی که بخشنده است قولی برای فردا نخواهد داد.

هوش مصنوعی: زندگی تنها از خاک، گل و آدم تشکیل شده است و اگر عشق او بر سر ما نیاورده باشد، ما هم از همان خاکیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خرابی به خانه‌ام آمده، هیچ سیلی به سمت دریا نرفته است.

هوش مصنوعی: زاهد، اگرچه عصای شید را در دست دارد، اما فکر می‌کند که به دنیا وابسته نشده است.

هوش مصنوعی: عقل خردمندانه‌ای که می‌تواند بر این سرکشان تسلط پیدا کند، هرگز در هیچ زمانی احساس ضعف و ناتوانی نکرده است.

هوش مصنوعی: عقل این نرمش و ملاطفتی که می‌تواند بر این سرکش‌ها تأثیر بگذارد، در هیچ زمانی مانند پنبه بر روی مینا عمل نکرده است.

هوش مصنوعی: به جوانه‌های محبت توجه کن؛ زیرا دل مثل درخت نخل، سایه‌ای از نیاز و درخواست را نمی‌خواهد.

هوش مصنوعی: مسافر که به سوی عشق و عاطفه آمده، مانند تیرکی است که به خانه رسیده اما هنوز در آن جاگیر نشده است.

هوش مصنوعی: دل از کلیم (موسى) ربوده شده و زلف او به سرقت رفته است، مانند دزد که شحنه (نگهبان) نتوانسته او را پیدا کند.