غزل شمارهٔ ۴۳۸

هوش مصنوعی: وقتی از خواب غفلت بیدار شدم و به واقعیت نگریستم، مانند حبابی که از سرش بالا می‌رود، تمام افکار و آرزوهایی که در ذهن داشتم را کنار گذاشتم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند من از زمین امید، محصولی برداشت نکرده است. من فقط بذر آرزوها را کاشته‌ام و دل را از آن جدا کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در بیابان، به دنبال چیزی بودم که مرا از عقب‌ماندگی برهاند و در این راه، احساساتی پریشان و آشفته در دلم داشتم که بیشتر از آشفتگی یک لشکر جنگی بود.

هوش مصنوعی: من مانند بلبلی هستم که هیچ‌گاه کسی مرا نشناخته است. سال‌ها گذشته و بهارهای زیادی آمده و رفته، اما من همچنان در دنیای خودم مانده‌ام و به عمق زندگی فکر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در زمانه‌ای که هستم، به خاطر دوری از معشوق، به نوشیدن شراب روی آورده‌ام و از سر بدبیاری‌هایی که داشتم، شکایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند احساسات عمیق و دردناک من را درک کند. من هم مثل یک غنچه، از منبع خود دور شدم و حرفی برای گفتن ندارم.

هوش مصنوعی: احساس خود را از دیگران می‌پرسم، اما نمی‌دانم که آیا دیشب در خواب مانند آتش سوزان بودم یا مانند گلی آرام در بستر خواب.

هوش مصنوعی: اگر روزگار از کارم ناتوان شده، چه اشکالی دارد؟ ممکن است در آمادگی‌ام کوتاهی کرده باشم، در حالی که من استعداد و توانایی زیادی داشتم.

هوش مصنوعی: زمانی که با غم او آشنا بودم، همچون یک کیمیاگر در تنهایی‌ام صرفه‌جویی می‌کردم.