غزل شمارهٔ ۳۱۷

هوش مصنوعی: تو تنها در خیال گلشن زیبایت سکونت داری و هیچ‌گاه به خاطر من تغییر نمی‌کنی، چرا که موهای بدنم را مثل لاله‌های زار مورد توجه قرار نمی‌دهی.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر زیبایی و جذابیت ظاهری اش، از سر تا پا مورد توجه قرار گرفته است، اما هنوز هم نشانه‌ای بر عشق و محبت واقعی در دل او وجود ندارد.

هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند در مسیر دیوانگی پیش برود مگر اینکه شور و اشتیاقش را مثل نی بر دوش داشته باشد.

هوش مصنوعی: مثل کوهی که در زیر تیغ سلاح ایستاده است، او سربلند و با عزت است، کسی که روش افتادگی را نپذیرفته است.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه غبار ناامیدی بر سر انسان نشسته و خیانت زمانه کارایی نداشته است.

هوش مصنوعی: تمام آرزو و پاداش شهادت به آن شهیدی تعلق می‌گیرد که جز شمع، هیچ کس بر مزارش نگریسته و برایش گریه نکرده است.

هوش مصنوعی: من نتوانستم از سخنان خود بهره‌برداری کنم، مانند صدفی که به گوش خود از مرواریدش گوشواره نمی‌سازد.

هوش مصنوعی: کلیم از شراب خونِ سبیل یک سرزمین وفا، به نشئه‌ی آن چشم مست توجه نکرد.