غزل شمارهٔ ۴۹۹

هوش مصنوعی: ای دل، نگویید که هیچ‌کس از حال من باخبر نیست، چون سنگ آن حادثه‌ی سخت است که فقط شمار موی سرم را می‌داند.

هوش مصنوعی: اگر بنشینی و بگویی که به مقصد رسیده‌ام، واقعیت این است که خارها تا کمرم را گرفته‌اند و زخم‌هایی ایجاد کرده‌اند.

هوش مصنوعی: من در شرایطی نیستم که بتوانم مانند پرنده‌ای آزادانه پرواز کنم؛ چرا که در قفسی گرفتار هستم و بال‌های من شکسته‌اند.

هوش مصنوعی: وقتی که به خود بیایم و متوجه حال و هوای او شوم، با اشتیاق دور او می‌چرخم، اما این سفر هرگز به پایان نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: در باغ دنیا مانند من نخل خوشی وجود ندارد، در نتیجه میوه‌اش بی‌فایده است و درختان دیگر نیز تنها منتظر اره و تبر هستند.

هوش مصنوعی: از در دیوار خارج می‌شوم، با غروری که به ناز و خودپسندی وابسته است، اما اگر از در برانم، احساس حقارت می‌کنم.

هوش مصنوعی: با اشک‌هایی که می‌ریزم، چنان چشمانم را پاک می‌کنم که هر تماشایی از دیدن من ناامید شود.

هوش مصنوعی: نیمه‌ای از وجودم به زیبایی و توانمندی زینت داده شده، اما لباس گرانبهای من پاره شده و رشته‌های گرانبهای من پراکنده شده است.

هوش مصنوعی: گرچه به خاطر وضع مالی‌ام راضی نیستم، اما وقتی قرضدار می‌شوم، غم و اندوه باعث می‌شود که احساس فشار و ناراحتی کنم.

هوش مصنوعی: من از خاک ساخته شده‌ام و از آن دور نیستم. اگر آب به سنگ تبدیل شود، من هم می‌توانم به خاک برگردم.