غزل شمارهٔ ۴۴۳

هوش مصنوعی: از آن زمان که از روزگار شکایت داشتم، زبان خود را چنان بسته‌ام که حتی اگر به نزد دکتر بروم، نمی‌توانم چیزی بگویم.

هوش مصنوعی: در تاریکی شب، زلف سیاه نمی‌توانست رنگ بگیرد، اما من در آنجا، سر پناهی برای خودم درست کردم.

هوش مصنوعی: نمی‌توان بر کنترل دو طوفان نگاه تکیه کرد، زیرا وقتی دریچه‌های اشک را باز کردم، دیگر نتوانستم صداها را خاموش کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم دو چشم خودم، دیگر تلاشی ندارم. اگر به دیدن این دنیای ظلمانی و بی‌رحم نگاه کنم، چشمانم را می‌بندم.

هوش مصنوعی: این سخن به این معناست که شایستگی و لیاقت در دستیابی به آرزوهای بزرگ و بلندپروازانه اهمیت دارد. در غیر این صورت، حتی اگر تلاشی در رسیدن به آسمان یا آرزوهای عظیم داشته باشیم، ممکن است به نتیجه‌ای نرسیم.

هوش مصنوعی: جهان به اندازه‌ی دهان او تنگ است و هیچ ارزشی ندارد، اگر دل من به خاطر عشق او به این دنیا بسته باشد.

هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازه من خود را از صحبت‌های خوب و بد دیگران محفوظ نداشته است.

هوش مصنوعی: کوچک‌ترین آفتی نمی‌تواند مانع از زورمندی و استقامت من شود در روزی که تصمیم قاطع گرفتم.

هوش مصنوعی: من خودم را تغییر داده‌ام و حالا روشی جدید دارم، مانند شکستن قرعه که بر روی استخوان‌ها فشار می‌آورد.

هوش مصنوعی: به خاطر بوسه‌ای که بر خاک آستان محروم کلیم (موسای پیامبر) زدم، به حالتی دچار شدم که بی‌تاب بودم و خواب نگهبان را برهم زدم.