غزل شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: تا وقتی که با نام من قلم تو فعالیت کرده، از زیبایی و تأثیر من بر آن، به حدی گسترش یافته که به اصالت و شکوه من می‌بالد و درخشش آن از جواهر من بیرون می‌زند.

هوش مصنوعی: هر لحظه از شادی‌ای که دریا در حال پرسش حال اوست، کلاهی از حباب را به هوا پرتاب می‌کند.

هوش مصنوعی: من کی هستم که کسی به یاد من بیفتد؟ این نامه از ننگ و عیب من نشأت می‌گیرد و خود این موضوع نشان‌دهنده‌ی همان ننگ است.

هوش مصنوعی: زمانی که مردم چهره‌ی تو را دیدند، صبح بر دنیا و وضعیت محدود او خندیده است.

هوش مصنوعی: سایه‌ام شرمنده است که بر زمین بیفتد چون نور تلاشت بر من می‌تابد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر فخر و مباهات به خود، به گونه‌ای سر خود را پایین آورده‌ایم که انگار گیسوی ماه زیبایی‌امان را با ناخن شکسته است.

هوش مصنوعی: چشمی که می‌خواهد از خاک پای تو زینتی بگیرد، یک سرمه از صفاهان برایش فراهم کرده است، که نشان‌دهنده تلاش و همت تو است.

هوش مصنوعی: چشمم به زیبایی خط سیاه تو عادت کرده و مانند خطی که نادرست بر سفیدی چشم می‌نشیند، مردمک چشمانم نیز به آن زیبایی جذب شده است.

هوش مصنوعی: کیست که من به درگاه او بیایم و سر تعظیم فرود آورم، مانند نام من که بر کاغذ نوشته شده و به آن احترام گذاشته‌ام؟

هوش مصنوعی: در دوری تو، جان من غم و اندوه بسیاری دارد، کلیم. اگر قاصدت به پا افتاده باشد، نشان می‌دهد که ادب و نزاکت آموخته است.