غزل شمارهٔ ۲۶۲

هوش مصنوعی: نفس آرام و خردمند هرگز به دنبال قیل و قال و آشفتگی نیست، مانند زنبوری که در دل ما جایی برای تمایلات بی‌هدف ندارد.

هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم مقدار مستی‌امان را کنترل کنیم، زیرا آن باده‌ای که نوشیده‌ایم، به حدی ما را خراب کرده که اصلاً اندازه‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: در زمین وجود ما جایی برای کشت و کار ریا وجود ندارد، زیرا در اینجا هر عمل ما ارزش واقعی دارد و تسبیح نمی‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی دیدم که زلف‌های پریشان تو وجودم را می‌سوزاند، متوجه شدم که تنها دل من آزرده نشده و صد جراحت دیگر دارم که هیچ‌کس برای ترمیم آن‌ها کمک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: ما جایی فرود نیامدیم که از آنجا بلند نشویم. ما در شهری زندگی می‌کنیم که هیچ ویرانی ندارد، همانند جغدی که در آنجا ساکن است.

هوش مصنوعی: در این سرزمین افرادی که به دنیاپرستی و لذت‌جویی مشغولند، نمی‌توان مکانی را پیدا کرد که به عبادت و معنویت اختصاص داشته باشد و ارتباطی با معصیت و بت‌پرستی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: عاشق در هر مکان و زمانی تحت تأثیر زیبایی و محبت معشوق قرار دارد. مانند شمعی که در غیاب پروانه نمی‌سوزد، این عشق نیز بدون وجود محبوب معنایی ندارد.

هوش مصنوعی: هرگونه کدورت و تیرگی که همراه خودمان باشد، هیچگاه امکان حضور و قدم گذاشتن لشکر بیگانه را نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: واضح است که کسی که به غارتگری می‌پردازد، در واقع کلّی از تناسبات را هم از بین می‌برد و جز درد و رنج، چیزی برای خود باقی نمی‌گذارد.