غزل شمارهٔ ۴۱۱

هوش مصنوعی: مدت زیادی در خانه نمان، سر خود را به باغ ببر و از زیبایی‌ها لذت ببر. وقتی چشمانت را ببندی و یک لحظه از زیبایی‌های طبیعت و شادابی آن بهره‌مند شوی، حس خوبی به تو دست خواهد داد.

هوش مصنوعی: دل‌ها از شوق و کنجکاوی پر از غبار می‌شود، گاهی با لطافت و ناز، دستی به مانند تیغ مژگان به دل‌ها می‌کشد.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ کتاب خود نامی از من نبر و فقط به یاد من نباش، به خاطر اینکه فراموشم کن.

هوش مصنوعی: زمانه‌ای است که در حالت مستی بلبلان عیب به شمار می‌آید، مانند غنچه‌ای که در این باغ به‌خودی‌خود دچار پنهانی است.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌پذیری که عشق تو مرا به شدت آزار می‌دهد، به باغ بیایید و با دیدن زخم‌های غنچه‌ها، حقیقت را درک کن.

هوش مصنوعی: اگر تو نیت پاک و دلی صاف داشته باشی، می‌توانی مشکلات و سختی‌های زندگی را به خوبی تحمل کنی و از میانشان بگذری، مانند اینکه آب آلوده به گل در اثر تمیزی و صفا زلال می‌شود.

هوش مصنوعی: از بیقراری من نمی‌توان کسی را آرام کرد، هیچ‌کس نمی‌گوید که پایش را از دامن بکشد.

هوش مصنوعی: در میان گنبدی که نورافشانی می‌کند، تصویری از صحنه‌ای را دیدم که باد به سرعت در حال وزیدن است و چیزی در دل آن به تلاطم افتاده است.

هوش مصنوعی: مانند یک شیشه خالی، ذهن ما خالی و بی‌محتواست. ای کلیم، لباس و پوشش خود را در بازار فروشندگان به نمایش بگذار.