غزل شمارهٔ ۵۰۲

هوش مصنوعی: هر روز و شب به خاطر آن شخص آنقدر غرق در عشق او هستم که نگرانم که مبادا عشق او از چشمانم نمایان شود.

هوش مصنوعی: هرگز اجازه نخواهم داد که لحظه‌های خوشی‌ام را به هر چیزی که هست صرف کنم، زیرا تا به حال به اندازه کافی بر زندگی‌ام گریه کرده‌ام و حالا باید بخندم.

هوش مصنوعی: تو در بستر گل به خواب نمی‌روی و من همچون شمعی با شعله در یک لباس خوابیده‌ام.

هوش مصنوعی: من مثل کلیم در برابر یار بی‌وفای خود نمی‌توانم زود از هم بپاشم، چرا که سال‌ها به او وفادار بوده‌ام.