غزل شمارهٔ ۵۷۶

هوش مصنوعی: اگر با افرادی که همیشه بدبین و ناامید هستند، صحبت می‌کنی، نباید شکایت کنی، چون اگر خودت سخن خوشی داری، از آن استفاده کن. همچنین، اگر دارای هنری هستی، برهنه بودن از آن هنر نباید تو را نگران کند.

هوش مصنوعی: اگر ضررهایی از طریق صحبت کردن متحمل شده‌ای، باید بدان که مانند زنگی که پیوسته صدا می‌دهد، باید همیشه در گفتار خود فعال و حاضر باشی.

هوش مصنوعی: بنیاد خود را قوی بساز و با قدرت به عرصه سخن وارد شو، چرا که اگر چنین کنی، همیشه در جایگاه اندوه و غم نخواهی بود.

هوش مصنوعی: در این مدرسه، اگر می‌خواهی از دانش بهره‌مند شوی، باید حواست باشد که مانند من دچار بدبختی و سیه‌روزی نشوی.

هوش مصنوعی: به مدتی مشغول ساختن بت‌های ذهنی خود بودی، اما حالا وقت آن رسیده که از علم و دانش خود بهره‌برداری کنی و خود را آزمایش کنی. شاید مدتی افکار غیر منطقی را رها کنی و به دنباله حقیقت بروی.

هوش مصنوعی: اگر در هنر و خلاقیت خود توانمند باشی و مانند یک کارگر سختکوش عمل کنی، می‌توانی به موفقیت دست پیدا کنی. اما اگر خودت را نادیده بگیری و تلاش نکنі، نتیجه بدی برای خودت رقم خواهی زد.

هوش مصنوعی: به مردم نیکی کن و انتظار پاداش نداشته باش. باید بدون توقع کمک کنی، مانند یک بادزن که به آرامی نسیمی می‌زند.

هوش مصنوعی: چنان خود را به تحمل غم تنهایی عادت بده که مانند جواهری، از یاد وطن دور باشی و از آن متنفر نباشی.

هوش مصنوعی: در اینجا نگاه‌ها محدود و تنگ است، در آن دنیا نمی‌توانی به خودنمایی مشغول باشی، حتی اگر با لباس خونین هم بیایی.

هوش مصنوعی: اگر با مهربانی و حمایت دوستان خود مواجه شوی، می‌توانی از دردها و غم‌های جدید رهایی یابی، به شرطی که در بهبود زخم‌های قدیمی نیز تلاش کنی.