غزل شمارهٔ ۴۳۰

هوش مصنوعی: تشنگی و نیاز درونم چون آتش سوزان است و من می‌خواهم از آن درد دل بیافرینم و همچنین به دنبال آب برای تسکین عطشم هستم که از تیر زخم‌هایم برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: در خواب، در هنگامی که تو را می‌بینم، به قدری تحت تأثیر قرار می‌گیرم که می‌خواهم خود را نابود کنم و از شدت احساس، انگشتانم را به دندان بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر من به خاطر فقر، عرق خجالت بریزم، باز هم اگر ملک سلیمان را به دست آورم، این خجالت برایم زیاد ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: اگر لبخند معشوق نبود و بویش مرا مست نمی‌کرد، در همسایگی باده‌فروشان گرفتار می‌شدم.

هوش مصنوعی: من شیوه سوزاندن عشق را از دام بلای دل‌آزار می‌آموزم و از قید و بندهای محدودکننده رهایی می‌یابم.

هوش مصنوعی: از گرمای آتش، تب و تابی به وجود آمده که بدنم را سوزانده است، و از گل داغ گلاب، برای بهبود حال خود کمک می‌طلبم.

هوش مصنوعی: زمانی که انسان خود را به پارهای از مشکلات و چالش‌ها می‌بیند، حسرت‌زاست که فقط از تجربیات گذشته استفاده کند و از آنها پند بگیرد.

هوش مصنوعی: من حوصله و تحملی دارم که حتی از فقر و نیاز نیز غمگین نشوم، اگر روزهای سختی را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: کلیم نمی‌تواند این همه درگیر ظاهر باشد، زیرا بابت اشک‌هایی که برای کودکان سرازیر می‌شود، به دامن خودم برسانم.