غزل شمارهٔ ۵۲۱

هوش مصنوعی: سخنان و گفتارهایی که با ارزش و معنوی هستند، از درخشش خورشید نیز بیشتر اند. شب وقتی که همه چیز آرام است، فرصت مناسب‌تری برای بیان این سخنان وجود دارد، چرا که در روز، هرج و مرج و شلوغی بازار حرف‌هاست.

هوش مصنوعی: نقص‌ها و کمبودهای محاسبات و تخمین‌ها همه ناشی از بلندای دیوارها و موانع است.

هوش مصنوعی: خداوند مقام بلندی را برای انسانی می‌سازد تا او بتواند از زیبایی‌های کلام و سخن و اندیشه بهره‌برداری کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که منکر ملت یا مذهبی است، از پذیرفتن حقیقت و گفتار حق سرباز می‌زند.

هوش مصنوعی: هیچ طلسم و دعایی نمی‌تواند به اندازه قدرت هنر و سخن موثر باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که قلم از روی خود شروع به کار می‌کند، سرهای بسیاری را شکل می‌دهد و به این ترتیب، به خلق و بیان اندیشه‌ها و سخنان مختلف خواهد پرداخت.

هوش مصنوعی: من فقط یاران خود را می‌شناسم که ارزش سخن را درک می‌کنند و جز آنها کسی را نمی‌بینم که به کلام من اهمیت بدهد.

هوش مصنوعی: میرزای ما، جلال‌الدین، با کلامش مانند سنجان، زمین و زمان را از کلماتش پر می‌کند و به دلیل و توانایی‌اش در سخن گفتن، همیشه در زمره طلبکاران صحبت است.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که سخن گوینده به قدری زیبا و مهم است که باید با دقت و احترام به آن پرداخته شود. او بر این باور است که باید به نحوی خاص و مناسب به سخن و اندیشه‌هایش توجه شود.

هوش مصنوعی: من همواره در دریای حیرت غرق هستم، حتی اگر مانند کلیم (حضرت موسی) این‌قدر سخن بگویم.