غزل شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: درخت امید از ثمره‌اش خالی شده و باغم از منظر بهار بی‌نصیب مانده است.

هوش مصنوعی: درد دل من آن‌قدر زیاد است که نمی‌توانم آن را حساب کنم، اما اگر برشمردنی باشد، نفس کشیدن من هم به شمار آمده است.

هوش مصنوعی: گریه کردن از این دل‌تنگی که بر سینهٔ انسان درد و غم را فریاد می‌زند، مانند آثاری از بی‌تفاوتی و زخم‌هایی است که وجود دارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر سرکشی و نافرمانی‌ام، به شدت تنبیه شده‌ام و ای کاش دستم به کار می‌افتاد و می‌توانستم بهتر عمل کنم.

هوش مصنوعی: درد را به اندازه‌ای تحمل‌پذیر می‌کنند که آتش در درون جان زبانه می‌کشد.

هوش مصنوعی: دل ما به خودی خود نیست و هر چیزی که در مسیر زندگی به آن برمی‌خوریم، متعلق به ما نیست. ما تنها میهمانانی هستیم که در این راه عبور می‌کنیم و چیزهایی که در مسیر با آن‌ها روبرو می‌شویم، همه بخشی از این سفر هستند.

هوش مصنوعی: در مغازه‌ام بوده که کسادی و کسادی، چه فرقی دارد؟ فقط گرد و غبار روی زمین نشسته است.

هوش مصنوعی: نگران و مضطرب بودن تو ناشی از دل ماست، و حالا چشمانت دوباره به دنبال شکار است.

هوش مصنوعی: زیبایی تو به قدری بی‌پروا و آزاد است که به دنبال بهار و طراوت آن می‌گردد.

هوش مصنوعی: در هر جا صدای دل‌تنگی کلیم به دنبال یار شنیده می‌شود، گویی هرجای دنیا جستجوگر راهی است که به سوار دلخواهش برسد.