غزل شمارهٔ ۲۷۲

کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۲

کسب کمال اهل جهان کسب زر بود

علامه آن بود که زرش بیشتر بود

نیک و بد زمانه بود کاش مثل هم

خارش بسر رسد گلش ار تا کمر بود

داد از نفس درازی این دل که همچو شمع

یک آه گرمش از سر شب تا سحر بود

خون شد دلم چو لذت آوارگی شناخت

تا در لباس موج گهر در سفر بود

ماه نوی که یکشبه باشد تمام عمر

در آسمان حسن هلال کمر بود

آن ناوک و هدف که بعید وصال هم

هرگز نمی رسند دعا و اثر بود

از هر مراد کامروا باد آنکه گفت

ترک مراد صندل هر دردسر بود

نیرنگ بین که آفت سالک ز تشنگیست

در آن رهی که نقش قدم چشم تر بود

یارب ز حال ما چه تواند بیان نمود

آن قاصدی که با تو زخود بیخبر بود

از دوستان رسد همه آفت بدوستان

چشم گهر سفید ز آب گهر بود

برگردان به زبان ساده

کسب کمال اهل جهان کسب زر بود

علامه آن بود که زرش بیشتر بود

هوش مصنوعی: دست‌یابی به کمال برای همه انسان‌ها مانند به دست آوردن طلاست، و علامت این کمال در افرادی مشخص می‌شود که دارای طلا یا دارایی بیشتری هستند.

نیک و بد زمانه بود کاش مثل هم

خارش بسر رسد گلش ار تا کمر بود

هوش مصنوعی: زمانه هم نیکوست و هم بد، ای کاش همه‌ی چیزها مثل هم باشند. اگر هم به مشکل بر بخورند، امیدوارم مشکلات به اندازه‌ای باشند که گلبرگ‌ها تا کمر هم خارش نزنند.

داد از نفس درازی این دل که همچو شمع

یک آه گرمش از سر شب تا سحر بود

هوش مصنوعی: این دل به شدت در حال ناراحتی است و مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، به آرامی و در سکوت، حسرت و زاری خود را از شب تا صبح به نمایش می‌گذارد.

خون شد دلم چو لذت آوارگی شناخت

تا در لباس موج گهر در سفر بود

هوش مصنوعی: دل من به حال اندوه و غم و درد تبدیل شد، زیرا درک کردم که آوارگی و بی‌خانه‌گی چه لذتی دارد. تا زمانی که در سفر بودم و همچون مروارید درون امواج قرار داشتم.

ماه نوی که یکشبه باشد تمام عمر

در آسمان حسن هلال کمر بود

هوش مصنوعی: ماه نو که فقط یک شب در آسمان می‌درخشد، در تمام عمر خود زیبایی و حسنش مانند هلال کمر است.

آن ناوک و هدف که بعید وصال هم

هرگز نمی رسند دعا و اثر بود

هوش مصنوعی: آن تیر و هدفی که رسیدن به آن به عشق یا وصال ناممکن است، تنها نتیجه دعا و اثر آن است.

از هر مراد کامروا باد آنکه گفت

ترک مراد صندل هر دردسر بود

هوش مصنوعی: هر کسی که توانسته باشد به خواسته‌هایش برسد، باید بداند که افرادی هستند که از خواسته‌های خود دست می‌کشند و در زندگی معنای دیگری را جستجو می‌کنند.

نیرنگ بین که آفت سالک ز تشنگیست

در آن رهی که نقش قدم چشم تر بود

هوش مصنوعی: به دقت نگاه کن که در مسیر سلوک، گمراهی ناشی از تشنگی وجود دارد، در حالی که در این راه، نشانه‌ها و آثار قدم افراد بصیر و آگاه باید پیش روی تو باشد.

یارب ز حال ما چه تواند بیان نمود

آن قاصدی که با تو زخود بیخبر بود

هوش مصنوعی: ای پروردگارا، حال ما را چه کسی می‌تواند بگوید، آن فرستاده‌ای که از حال خود بی‌خبر است و هیچ اطلاعاتی ندارد؟

از دوستان رسد همه آفت بدوستان

چشم گهر سفید ز آب گهر بود

هوش مصنوعی: آفت به دوستان از خودشان برمی‌خیزد، همانطور که چشم‌های زلال و روشن از آب صاف و خالص سرچشمه می‌گیرند.

آورده ام به پیش ز آوارگی کلیم

راهی که خضرش از پی راه دگر بود

هوش مصنوعی: من به خاطر آوارگی و سختی‌ها، راهی را آورده‌ام که خضر، آن را برای رسیدن به آرزوها و مقاصد دیگر انتخاب کرده بود.