غزل شمارهٔ ۱۹۳

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم از درد و ناراحتی‌ام صحبت کنم، چون این گره بسته شده هیچ‌گاه باز نخواهد شد.

هوش مصنوعی: چهره تو به قدری زیبا و دل‌انگیز است که حتی یک غنچه در چمن از حسادت بهار، به سختی باز می‌شود.

هوش مصنوعی: من بارها برای آزمودن خوش شانسی‌ام تلاش کردم، اما نتیجه‌ای که می‌خواستم هنوز به من نشان داده نشده است.

هوش مصنوعی: اگر لبم را به خمیازه باز نکنم، دهانم به حرف زدن و صدا در نمی‌آید.

هوش مصنوعی: خاک میهن کلیم به شدت غمگین و ناراحت است، و تا زمانی که گل در چمن بماند، از بین نمی‌رود.