غزل شمارهٔ ۵۰۶

هوش مصنوعی: وظیفه‌ی زمان چیست؟ به هم ریختن و آشفتگی مردم. سیل ناچار است که در شهری ویران به راه بیفتد.

هوش مصنوعی: شخصی با دل پاک و نیکو را نمی‌توان به وسیله‌ی کینه و دشمنی گرم کرد، زیرا هرگز نمی‌توان از یک طلا شمشیر ساخت.

هوش مصنوعی: اگر روزگاری پزشک مانند عیسی بیاید، باید درد فقر خود را از او پنهان کنیم.

هوش مصنوعی: اگر ابر از ذات و ویژگی‌های انسان‌ها باخبر شود، می‌تواند به جای باریدن قطره‌های باران، آنها را به تیرهایی تبدیل کند که عواطف و احساسات را نشانه می‌گیرند.

هوش مصنوعی: ترک کردن دنیا در مقابل کسانی که به دنیا وابسته‌اند، بی‌دینی محسوب می‌شود، مانند اینکه هندوان برای ویران کردن بتخانه از کشتن دست بکشند.

هوش مصنوعی: اگر ما به خاطر گریه‌هایمان، بهارانه‌ای از گل‌ها را به دست آوریم، باز هم بهار از ویرانیِ غنچه‌ها ناتوان خواهد بود.

هوش مصنوعی: با وجود تمام نقص‌ها و کمبودهایمان، هنر و استعداد ما این قدرت را دارد که از گل و ریحان به زیبایی بهره‌برداری کند و چیزهای ارزشمندی بسازد.

هوش مصنوعی: به آرامش و آسایش در کنار تو نباید از دنیای بیرون امید داشت، زیرا ناگزیر باید با سختی‌ها و مشکلاتی که به‌واسطه روشنایی‌های مصنوعی ایجاد می‌شوند، کنار آمد.

هوش مصنوعی: آتش سوزان مانند پستانی است که از دست رفته و حالا کلیم پس از این تصمیم دارد با زیبایی‌های زنانه دل ببرد.