غزل شمارهٔ ۴۸۸

هوش مصنوعی: درخشش و ارزش واقعی من که به مانند جواهر در تاج است، به دست فردی بی‌مقدار و گدایی افتاده است. حالا به فکر این هستم که کجا بوده‌ام و به کجا رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: چه خوب بود اگر از آسمان به زمین می‌افتادم، تا اینگونه از همراهی دوستانم دور نمی‌شدم.

هوش مصنوعی: صبح من به حال ناتوانی و غم یاری ندارد و حالتی شبیه به تاریکی شب دارد. از حال و روزم نپرس، زیرا در این مکان غریب، به غم و اندوه دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: با تغییراتی که در زندگی‌ام به وجود آمده، مانند یک گیاه خشکیده در مزرعه‌ایم، که دیگر نشانی از رشد و شکوفایی ندارد و از چشم‌ها پوشیده مانده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر نسیم صبحگاهی که در حال وزیدن است و به رسمیت شناختن تأثیر آن بر من، دیگر در تلاش برای برخاستن نیستم و هر جا که افتاده‌ام، همان جا باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه همچون یک گردباد سرکش هستم، اما خاکسار و خوار می‌باشم و مانند شعله‌ای از ترس و ناتوانی به پای گیاهان افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: من مثل یک گوهر درخشانم که از شمعی بی‌ارزش‌تر هستم، اما از اینکه به‌نوعی بدون قیمت افتاده‌ام، خوشحالم.

هوش مصنوعی: هرگز در سرم آرزوی خوشی و لذت نبوده است. نمی‌دانم چرا به دام مشکلات و مصائب گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: من همچون آیینه‌ای هستم که جهانیان در آن خود را می‌بینند، اما به خاطر دیدن غم و درد بسیار، دیگر درخشش و زیبایی خود را از دست داده‌ام.