غزل شمارهٔ ۲۲۸

هوش مصنوعی: انسانی که امیدش را از دست داده، دیگر نیازی به نوشیدن نمی‌بیند؛ زیرا وقتی پیمانه خالی است، چیزی برای نوشیدن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: چقدر باید به خاطر غیرتی که او دارد در آتش عشق بسوزم، ای دوستانی که مانند پروانه‌ها به دور شمع می‌چرخید!

هوش مصنوعی: من به راحتی با هر شرایطی صحبت می‌کنم و حتی اگر حرف‌هایم بی‌معنا و دیوانه‌وار باشد، حرف‌هایم شنیده می‌شوند.

هوش مصنوعی: شاید سرنوشت من برتری دارد، اما در زیر آسمانی که به نظر می‌رسد بی‌ارزش است، در مکانی که به نظر می‌رسد به سمت زمین خمیده است، احساس ناتوانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل به شدت غمگین است و به قدری ناراحت که اشکی نمی‌ریزد. از آن طرف، به دنبال پرنده‌ای زخمی می‌گردد که چرا باید این‌گونه بی‌تاب باشد.

هوش مصنوعی: در نهایت، آن زاهد که زمانی به ریاضت و دوری از دنیاست می‌پرداخت، به نوشیدن شراب روی آورد؛ چون عادتش به پر کردن آبی از عمق دل، او را به سمت باده کشید.

هوش مصنوعی: به خاطر ضعف و ناتوانی‌ام، طوری شده‌ام که هر بار که می‌خواهم بپرم، انگار از جا کنده می‌شوم و نمی‌توانم خودم را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: اگر دلی پر از درد و ظلم است، در مسیر عشق می‌توانی با تلاش و فداکاری به هدف و مقصود خود برسانی.

هوش مصنوعی: از چرخ روزگار رایگان هیچ گونه آزار و زحمتی را به دوش نکش. این افراد پست، حتی زخم‌های نمکی را هم که از آنها می‌خوری، ارزش خریدن ندارد.

هوش مصنوعی: آینه‌ای که در دست کلیم (موسى) است، به سمت کوی تو می‌رود و به‌گونه‌ای پیش می‌رود که قادر به دیدن تو هست.