غزل شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: در داغی و رنجی که می‌کشم، تحمل کردن آن برایم لذت‌بخش‌تر است تا اینکه بخواهم با آرامش و عیشی بی‌معنا زندگی کنم. آب این کوزه سرد است، ولی آتش درون من، شعله‌ور است و نشان‌دهنده عمق احساسات من است.

هوش مصنوعی: ساقی تنها به خاطر مصلحت خود نمی‌تواند در این دور و زمانه باشد، حتی اگر مینا گریه کند یا جام بخندد.

هوش مصنوعی: آسیب‌ها و مشکلات دنیا بیشتر به کسی که گوشه‌نشین و دور از هیاهوست می‌رسد، زیرا او فرصتی برای درک و تعامل با دنیای واقعی و مسائل آن ندارد. بنابراین، این شخص به‌راحتی نمی‌تواند به آنچه که در دنیا می‌گذرد و آن کسی که به راحتی در آن جریان دارد، دست یابد.

هوش مصنوعی: دل چه تفاوتی می‌کند اگر مهر و محبت تو کم شود؛ زیرا خودم پیش از اینکه باده‌ام به‌پایان برسد، حوصلۀ زیادی ندارم.

هوش مصنوعی: هیچ کس به واسطه نور خرد به هدفی نرسیده است. این عقل مانند چراغی است که در خانه‌ای ممنوع و ناپسند روشن شده است.

هوش مصنوعی: سرنوشت من به خاطر زیبایی تو شکل گرفته است. محبوب من، تو مانند شمعی هستی که نوری از شب تاریک من می‌تاباند.

هوش مصنوعی: اگر حلقه‌ی دام یا زنجیر باشد، سر این حلقه به جز من دیوانه چه کسی است؟

هوش مصنوعی: در میان انبوه اسیران، اگرچه نمی‌توان تو را به طور کامل شناخت، خوشحالی کلیم این است که از تو نامت را بپرسند.