غزل شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: چشم زیبای تو همچون فریادی است که بنیاد و اساس وجودم را به هم می‌ریزد و هر مژه‌ات مانند خنجری است که دل را مجروح می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا رحمتی وجود دارد، تنها به خاطر سرنوشت و زمان هستی ماست، زیرا این رحمت باعث می‌شود که روح‌ها از قفس جسم آزاد شوند.

هوش مصنوعی: خاک کسی که به ریا و تظاهر مشغول است، به خاطر باطل بودن روزگار و اوضاع جامعه، به جایی می‌رسد که به نوعی برای زهاد و عابدان نیز به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: کسانی که صبر و حوصله دارند، افرادی هستند که دل‌سوخته‌ها را می‌شناسند. هرگز ندیده‌ام شمعی که از باد شکایت کند.

هوش مصنوعی: دختر گل، تنها گناهش این است که شادی را در دل‌ها به وجود می‌آورد و بیشتر از این نمی‌توان او را متهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر دل پر از کینه است و مردم هم چنین احساسی دارند، هر کسی که وحدت و دل一致 را به هم بزند، می‌تواند جایی پر از محبت و آبادانی بسازد.

هوش مصنوعی: بسیار بعید است که آن معشوقه زیبا و دلربا، توجهی به شمعی که در کنار اوست، داشته باشد. او هرگز نمی‌خواهد به درد و رنج کسانی که عاشق او هستند و دلشان سوخته است، فکر کند.

هوش مصنوعی: هرگز دست آرایشگر نمی‌تواند بر چهره عروس زیبایی و تاثیری بگذارد که بر چهره دیگران می‌تواند بگذارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد بر سر نوشتن و گفتن، به بی‌احترامی و زشتی بپردازد، در حقیقت خود را در معرض خطر و دشواری قرار داده است، چرا که این کار نه تنها به خود آسیب می‌زند بلکه ممکن است به محیط و هویت او نیز صدمه بزند. به عبارت دیگر، هرگاه کسی بخواهد از سر ضعف و ناتوانی به خراب کردن امور بپردازد، در واقع در حال تضعیف خود و جایی که از آن آمده است، است.

هوش مصنوعی: چه کار می‌تواند دل را که مانند موم است، پر کند؟ مژه‌های تو همچون شانه‌ای هستند که می‌توانند به قدرت فولاد، این دل را شکل دهند.