غزل شمارهٔ ۵۴۴

هوش مصنوعی: علاقه‌ام به تو هرگز کم نشده و از زندگی بی‌خبر نیستم. تو بی‌خود از زندگی‌ام خارج نشو، حتی اگر پزشک از درمان من دست برداشته باشد.

هوش مصنوعی: لب‌های تو برای کسی به لبخند باز نمی‌شود، مثل نمک‌فروشی که با این خودبزرگ‌بینی و تکبرش دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: پرواز مرغ سایه‌اش را به دور می‌سازد و مرا از مکانم دور می‌کند، همانند اینکه رنگ از رخسارم رفته باشد.

هوش مصنوعی: اگر این زلفی که به شکل پیچ و تاب درآمده، از درد و رنج به اسارت نیفتاده، پس باید دانست که دلیل آن چیزی جز تأثیر عمیق و جذابش نیست.

هوش مصنوعی: کسی که دردی را می‌بیند، نور چشمانش به مانند سرمه‌ای است که از خار مغیلان بر چشمش کشیده شده است.

هوش مصنوعی: اگر از درس و بحث چیزی به دست نیاید، بهتر است کتابی از شیخ شهر بگیریم و باده‌ای بخریم.

هوش مصنوعی: از شوق کشف زیبایی چشمان تو، هرگز هیچ‌کس در جهان به عمق سخنان ما نرسیده است.

هوش مصنوعی: در اینجا به این موضوع اشاره می‌شود که فرد با تجربه و حکیم، از قدرت کلام و زبان به خوبی استفاده می‌کند. او می‌تواند ارتباطات عمیق و محکم را بر منزلت خود بنا کند و رازهایی را که در گفتگو نهفته است، به روشنی بیان کند.

هوش مصنوعی: ناله‌ها و زاری‌های ما به گوش کسی نمی‌رسد که خود از درد دل‌ها و غم‌های دیگران بی‌خبر است و تنها به زیبایی‌های ظاهری خود مشغول است.