غزل شمارهٔ ۵۴۵

هوش مصنوعی: هوا و فضای خوش گلستان همچنان باقی است، اما آرزوها و خواسته‌ها رفته‌اند. کاش آرزوها نیز با عمر ما به پایان می‌رسیدند.

هوش مصنوعی: عاشق به خاطر عواطف قوی و عمیقش نمی‌تواند به راحتی از عشق فاصله بگیرد و مانند خارهایی که در دل نفوذ کرده‌اند، دلش پر از درد و احساس است.

هوش مصنوعی: در کوی بدبختی چون قلم، پایم به گل مانده و اثرش از شعله آتش در من به صورت جرقه‌ای رفته است.

هوش مصنوعی: تحمل و صبر کسانی که بی‌قرارند، هم به جای خود نمی‌آید، وقتی به سفری رفته‌اند، دیگر پیدا نمی‌شوند تا اینکه چون عضوی که از بدنه جدا شده، دوباره برگردند.

هوش مصنوعی: نگرانم که عشق کسی به این شدت شعله‌ور شود که از درد و غم من، چشمانم بی‌وقفه و مانند ریگ که از سر رفته باشد، بریزد.

هوش مصنوعی: نیمه شرمنده هستم که نتوانسته‌ام در مسیر همراهی کنم و از دل در واقع به دنبال راهی نبوده‌ام. اگر او مرا دیده است، به طور حتم از راه دیگری رفته است.

هوش مصنوعی: در جمع افراد بی‌مقدار می‌توانم خود را مدعی برتری نشان دهم، اما آرزوی نشستن بر کرسی و مقام، افکار مرا از مِنشع خود دور کرده است.

هوش مصنوعی: من مسیر را پیموده‌ام، اما نشانه‌ای از مقصد پیدا نیست. در این سرگشتگی می‌مانم تا جایی که موهایم به کمرم رسیده است.

هوش مصنوعی: من در خانهٔ تنگدستی خود گرفتارم، اما اشک‌هایم بر بالای دریا به خاطر گنجی که از دست رفته، سرازیر است.