غزل شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: وقتی که قدرت و توانایی در دست و دل وجود داشته باشد، در آن زمان صدفی که باز است، معنایی ندارد و ارزش گوهر را ندارد. یعنی اگر چیزی ارزشمند (گوهر) وجود نداشته باشد، باز بودن یا بسته بودن آن اهمیت ندارد.

هوش مصنوعی: دل شکسته و غمگین است و جای اشک ریختن دارد، اما همچون آتش که خاکسترش را پاک کند، روح همواره می‌تواند بر آلام خود غلبه کند و به زندگی ادامه دهد.

هوش مصنوعی: در زمانی که شکارش دست و تیغ را به رنگ خون سرخ می‌کند، من نمی‌توانم اسیر این شکار شوم، چرا که آنقدر لاغر و ضعیف نیستم.

هوش مصنوعی: اگر فرزند درستکاری یک برادر باشد، او ممکن است به نفاق گرایش پیدا کند و اگر برادرش در دردسر بیفتد، به او کمکی نکند.

هوش مصنوعی: من به دنبال نوری در دل خودم هستم، نوری که مانند آفتاب باشد، در جایی که اساساً نوری از خورشید وجود ندارد و تنها ذرات کوچکی هستند که می‌توانند آن را پرورش دهند.

هوش مصنوعی: اگر میفروش دکان خود را ببندد، به خاطر ترس نیست، زیرا نشان دادن خود و توانایی‌های واقعی مانند کیمیاگری نیست.

هوش مصنوعی: روزگار به گونه‌ای است که در برابر زیبایی تو، دچار افت و نقصان شده است. اگر نه، هیچ آیینه‌ای نمی‌تواند به خوبی تو را منعکس کند.

هوش مصنوعی: به خاطر اشتباهات خودم از جمع دوستان و محفل خوشی‌ها دور مانده‌ام و اگر نه، در این خانه جایی برای ناامیدی وجود نداشت.

هوش مصنوعی: به خاطر خطاها و گناهان، نمی‌تواند از جای خود حرکت کند و به کعبه نزدیک شود، زیرا فاصله از منزلگاه، مانع این سفر است. در واقع، کسی که خطاهایی دارد، نمی‌تواند به راحتی به مقامات والا و مکان‌های مقدس دست یابد.

هوش مصنوعی: در مسیر زندگی به شدت به زمین افتاده‌ام، افسوس که بال و پرم را ندارم، اما راه دیگری برای رفتن وجود ندارد.