غزل شمارهٔ ۳۵۴

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی تو به اوج برسد، آسمان هم به نشانه حسرت، به دندان خود خواهد گزید.

هوش مصنوعی: عشق من به خاطر وضعیت بد جسمانی‌ام کم شده و رنگ چهره‌ام به خاطر این حال و روز، تحت تاثیر قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: کنار تو بودن، دلی که محروم است از عشق، در خلوت خود درگیر است. چندان که از مهمانی تو دور شود و جاگیر شود که دوباره نتواند به آنجا برگردد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به گوشه‌نشینی و زندگی آرام راضی باشد، این شرایط برای او مطلوب است، اما باید به یاد داشته باشد که دیگران هم به روش‌های خاصی به زندگی خود ادامه می‌دهند و می‌توانند از وجود چیزهای ارزشمند و معانی عمیق الهام بگیرند.

هوش مصنوعی: بوی شراب دارویی است برای زخم‌های عمیق من، کاش کسی درد و رنج مرا از سر معشوق بگیرد و تسکین دهد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که اشک وجود دارد، خوناب جگر باعث پرورده شدن دل می‌شود. پرندگان قفس، زودتر از صحرا پر می‌گیرند.

هوش مصنوعی: به قدری سرنوشت من به پایین‌ترین سطح رسیده که گویی شانس من هم به شکل یک آفت دچار شده و تنها در صورتی می‌تواند پیشرفت کند که به چیزی بی‌ارزش مانند آبی بر روی پا دست بزند.

هوش مصنوعی: با چنین سرنوشت بدی چه کار می‌توان کرد؟ تا چه زمانی می‌توان زهر را تحمل کرد وقتی که تنها مسیحا می‌تواند کمک کند؟