غزل شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: دل از کار خود بازمانده و به سرنوشت نامساعد خود زانوی غم بغل کرده است. شمعی که نماد اراده و اختیار او بود، به نسیم صبح سپرده شده و دیگر در دست او نیست.

هوش مصنوعی: با کسانی که هنوز در کنار تو هستند، به خوبی رفتار کن؛ زیرا در راه پویش و جستجوی حقیقت، اگر راه خود را به درستی طی کرده باشد، نشانه‌هایی از خود به جا گذاشته است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در این دنیای فانی، گل را در حجاب خود نمی‌بیند، چرا که هنگامی که یار بر لبانش لبخند می‌زند، غنچهٔ شادی می‌گشاید.

هوش مصنوعی: خونم به‌دلیل محبت و وفاداری زیاد رنگین شده، اما رنگ آن همچنان باقی مانده است، چون کسی که این رنگ را بر آن گذاشت، من نبوده‌ام.

هوش مصنوعی: نفس من مانند قلمی سیاه به خاطر دودی که از عشق تو برآمده، در تمام جاهایی که می‌روم، مشغول اشتیاق تو است.

هوش مصنوعی: برق بلا از هر سو در حال وزیدن است و باید قسمت بد را به کلیم بسپاریم.