غزل شمارهٔ ۴۹۵

هوش مصنوعی: در حالی که در غم تو هستم، وقتی به دریا نگاه می‌کنم، مانند مجنون کاسه‌ای را پر از اشک می‌کنم و لاله‌ای را که رنگین از خون است، می‌سازم.

هوش مصنوعی: من در جستجوی چیزی هستم که در کارهایم مشکل ایجاد می‌کند، مانند دانه‌های تسبیح که هر بار از یک جا بیرون می‌آورم، به هم می‌پیچند و گره می‌خورند.

هوش مصنوعی: ابروی زخمی‌ام باعث می‌شود که چشم خسته‌ام به رنگ و زیبایی حسن یوسف جذب شود و من به زیبایی خودم دل دیگران را می‌برم.

هوش مصنوعی: افراد شوریده و عاشق دارای هدف و راهی متفاوت هستند و من نیز وقتی که به این حالت می‌رسم، به سمت جیحون می‌روم.

هوش مصنوعی: با چنین سرنوشت بدی که دارم، روزگار با من دشمنی می‌کند. تلاش فرهاد را در حالی که مجنون هم ضعیف است، انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: دشمنان آینده‌ای را که می‌بینم، بسیار دشوار است و این جدایی درد و رنجی عمیق به دل می‌آورد. اگر از زیر پا خاری را برطرف کنم، همچنان دلگیرتر از آنچه هستم، می‌شوم.

هوش مصنوعی: من با تلاش و اراده، راهی جدید برای بخت و سرنوشتم ایجاد می‌کنم و از حالت ناامیدی و تیره‌روزی خارج می‌شوم.