غزل شمارهٔ ۴۸۵

هوش مصنوعی: اگر خاک شوم، بی‌قدر نخواهم شد؛ چون ریشه‌ام به خورشید می‌رسد و از آن انرژی می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر نشانه‌ای از وجود من نیست، اما نام من در یاد شب و روز باقی است و در جهان نقش و اثری فراوان دارم.

هوش مصنوعی: من و بازار از نظر نوع و کیفیت چه اندیشه‌ای داریم، مانند قبله نمایی که در حرم کعبه فروخته شده است.

هوش مصنوعی: من از دل دیوانگی‌ام جدا نمی‌شوم، حتی اگر اشک‌هایم به آب و آه‌هایم به باد تبدیل شوند.

هوش مصنوعی: غم من بی‌ارزش‌تر از درد و اندوه کسانی است که سوگوارند، هرچند که شادی من نایاب‌تر از یاد و خاطره‌ای است که آنها دارند.

هوش مصنوعی: چرا مردم از دست من ناراحت باشند در حالی که من در هر چیزی که گفتم، خود را به قلم تشبیه کرده‌ام و تمامی حرف‌ها و اندیشه‌هایم را به آن منتقل کرده‌ام؟

هوش مصنوعی: کتاب عشق در دل من نوشته شده، اما روشن شدن این دل فقط از طریق زخم‌های عاطفی ممکن است.

هوش مصنوعی: هرگز به خاطر دغل‌کاری و دورویی خود، چیزی را هزینه نکرده‌ام و تا زمانی که تمام تلاش خود را نکرده‌ام، به هیچ چیز مشکل نخورده‌ام.

هوش مصنوعی: در دل من، به میزان زیادی رنج و درد جمع شده، حتی با تمام تلاش‌هایی که کرده‌ام، نتوانسته‌ام گره‌های غم و اندوهم را باز کنم.