غزل شمارهٔ ۳۸۶

هوش مصنوعی: انسانی که به حقیقت‌ها معتقد است، هر مشکل و سختی را از جانب خدا می‌داند و با این نگرش، حتی چالش‌ها را به عنوان بلندی‌ها و موفقیت‌ها در نظر می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر چشم‌هایت را به سمت دلخواهت بکشانی، همانند دیگران که سرمه به چشم می‌مالند، اگر بدانستی که چشم بسته چه چیزهایی می‌بیند، بسیار شگفت‌زده می‌شدی.

هوش مصنوعی: آیینه به زنگ نیاز دارد تا تصویرش را بهتر نشان دهد، زیرا دور از چشم است. بسیاری افراد هستند که وجود خود را تنها در لباس‌هایشان می‌بینند نه در حقیقت وجودشان.

هوش مصنوعی: نفرین بر زهد و تزویرِ دنیا، برای زنده‌ نگه داشتن، راهنمایی و هدایت انسان، علمی حقیقی وجود دارد که مانند کتابی قابل فهم است. کسی که به این علم دسترسی داشته باشد، مانند یک کعبه در دسترسش هست و نشان‌گر صحیحی برای هدایت به سمت حقیقت می‌باشد.

هوش مصنوعی: سرنوشت ما در شب‌های تار زلف تو، لحظه‌ای هم آرامش نداشت. این همه خواب آشفته و پریشان از کجا به سراغ ما آمده است؟

هوش مصنوعی: هیچ کسی در دنیا با دیدگاه محدود و تنگ‌نظر خود، ارزش واقعی انسان‌ها را نمی‌بیند؛ حتی خاک هم می‌تواند به عنوان گل در نظر ما زیبا جلوه کند.

هوش مصنوعی: زمانی که انسان از دنیای مادی چشم می‌پوشد و خود را از آن جدا می‌کند، به نوعی بصیرت و درک عمیق‌تری دست می‌یابد. مثل فردی که در شرایطی خاص کور شده باشد، اما هنوز زیبایی‌ها و نغمه‌های زندگی را احساس می‌کند. این نشان می‌دهد که با دوری از مادیت، می‌توان به زوایای جدیدی از وجود و زندگی پی برد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به او نگاه نمی‌کنند و از مسیر تو دور می‌شود، همچنان نمی‌تواند از آنچه که در پشت سرش می‌گذرد، بی‌خبر باشد.

هوش مصنوعی: چشم من به خاطر غم و اندوهی که دارم، آنقدر تار و کدر شده که دیگر نمی‌تواند تصویر مرا به درستی نشان دهد.