غزل شمارهٔ ۳۴۶

هوش مصنوعی: دل از کسانی که در عشق خود بی‌رحمی کرده‌اند، جز رفتار بی‌عدالتی چیزی ندیده است، مانند گوش‌هایی که از کسی در این جهان آرامش نشنیده‌اند.

هوش مصنوعی: اعتبار و آبرویم در نزد دوستان کم شد و به اندازه‌ای دچار بی‌احترامی شدم که مانند جواهری که از رشته‌اش جدا شده باشد، احساس حقارت می‌کنم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که مانند شعله‌ای که زاده می‌شود، هر کسی که خود را تحت فشار و بار سنگینی نبیند، به ناگهان دچار تحول و تغییر می‌شود. افراد اگر در قید و بند مشکلات نباشند، به راحتی می‌توانند به دگرگونی و پیشرفت برسند.

هوش مصنوعی: علیرغم اینکه دشمنی ما مانند زخم عمیق و دردناکی است، ولی هرگز نتوانستیم یک بار هم دارویی برای کاهش این درد پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: در سرزمین عشق، جغد که نشانه بدی است، زندگی نمی‌کند. سرتاسر عشق و زیبایی است و هر کسی که به این دیار پا بگذارد، نمی‌تواند از نیکبختی و شکوه آن بی‌خبر باشد.

هوش مصنوعی: اگر درد و رنج به اندازه کافی به ما برسد، دیگر دورانی از محبت و مهربانی نخواهد بود و نمی‌توانیم بیشتر از این در دل خود آرامش بیابیم.

هوش مصنوعی: غیر از این که آن معشوق بی‌رحم، دل را سخت و بی‌احساس کرده است، کلیم (موسا) از ناله و زاری خود هیچ نتیجه‌ای نگرفته است.